ВЯДУЧЫ. І сніцца хлопчыку незвычайны сон, нібыта на небе хочуць разабрацца – вінаваты Юрка ці не.
А н ё л ы трубяць у трубы. Мудры Т в а р э ц па лесвіцы сыходзіць на зямлю. Мачаха стаіць з папружкай.
Юрка сцяўся і чакае пакарання, са страху закрыў твар рукамі.
За ўсім назіраюць Цётка Тэрэса і два а н ё л ы – перажываюць за хлопчыка.
ЮРКА. Што цяпер са мной будзе?..
ГОЛАС МАЦІ. Не бойся, сынку, я з табою!
МАЧАХА (Тварцу). Неслух ён, Божа! Робіць абы-што, лазіць абы- дзе. Бачыш, збан растоўк, ды яшчэ з малаком!
ТВАРЭЦ. Збан разбіў? З малаком? Ай-яй-яй…
ГОЛАС МАЦІ. Не хацеў ён! Незнарок разбіў, бо згаладаўся.
ТВАРЭЦ (урачыста). А мы зараз праверым, ці вінаваты гэты хлопчык. (Мачасе.) Параска, нясі сюды цэлы збан.
Мачаха тарабаніць вялізны збан.
Калі ён сапраўды вінаваты – застанецца ў гэтым збане, калі невінаваты – вылезе з яго.
Тварэц кідае Юрку ў збан. Анёлы спалохана ахнулі.
ЦЁТКА ТЭРЭСА. Бедны хлопчык!
МАЧАХА. Так яму і трэба.
1-ы АНЁЛ (лётаючы, зазірае ў збан). Глыбака… Мабыць, не вылезе.
2-і АНЁЛ. Думаю, выберацца. Паглядзіш, выберацца!
ТВАРЭЦ. Не замінайце, служкі мае нябесныя!
ЦЁТКА ТЭРЭСА. Хоць бы выбраўся… (Ціха плача.)
ГОЛАС МАЦІ. Не здавайся, дзіцятка маё! Я з табою!
Гучыць чуллівая мелодыя трубы. Усе напружана чакаюць.
Раптам са збану на крылцах вылятае Юрка.
Усеагульны ўздых палёгкі.
ЮРКА. Не вінаваты я!
АНЁЛЫ. Не вінаваты!
ГОЛАС МАЦІ. Не вінаваты!
ЦЁТКА ТЭРЭСА. Дзякуй Богу, апраўдалі!
Юрка скача на краёчку збана. Анёлы абдымаюцца ад радасці.
Тварэц з усмешкай закрывае заслону.
Як птушкі дуб ратавалі