ЦЁТКА ТЭРЭСА
БАЦЬКА
МАЧАХА
ДВА АНЁЛЫ
ТВАРЭЦ
МАЦІ (голасам)
ВЯДУЧЫ
ВЯДУЧЫ. На зялёным грудку, дзе рос сівец, стаяла Хвоя. Хіба толькі той не любаваўся ёю, хто пазіраў больш уніз, як угору. Адзінота налажыла на яе след сумнай задумы, і прыгожая Хвоя заўсёды сумавала. Аб чым? Трудна сказаць. І толькі зрэдку, на ўсходзе сонейка, ад яе патыхала ціхай ласкай і радасцю. Да яе не раз прыходзіў малы Юрка.
Да адзінокай хвойкі падыходзіць Ю р к а.
ЮРКА. Была ў мяне мамка, ды захварэла цяжка. Перш ляжала дома, пасля ў царкве, а потым панеслі яе кудысьці... І дзе яна цяпер? Скажы, хвойка! (Паўза.) Не кажа... Мабыць, не ведае.
Паказваецца Ц ё т к а Т э р э с а.
ЦЁТКА ТЭРЭСА (кліча). Юрка!.. Юрка!..
ЮРКА. Цётачка Тэрэса ідзе!
ЦЁТКА ТЭРЭСА. І куды ты падзеўся, Юрка? Вочы прагледзела, а цябе няма і няма. Што ты тут робіш?
ЮРКА. З хвойкай размаўляю. Добра тут. Сонейка, матылькі лятаюць...
ЦЁТКА ТЭРЭСА. Малым дзецям нельга адыходзіцца гэтак далёка.
ЮРКА. Я не малы. (Сумна.) Цётачка Тэрэса, скажыце, а куды падзелася мая мама? Чаму яе няма?
ЦЁТКА ТЭРЭСА. Твая мама пайшла далёка-далёка, але скора вернецца. З гасцінцам для цябе.
ЮРКА. Праўда?
ЦЁТКА ТЭРЭСА. Праўда, праўда… А калі ты будзеш плакаць, то яна можа табе гасцінец і не аддаць.
ЮРКА. Не буду болей плакаць. Буду мамку чакаць з гасцінцам. (Скача ад радасці, потым задумваецца.) А ў які бок пайшла мая мама?
ЦЁТКА ТЭРЭСА (паказвае). А за гэты ўзгорак, дзе хвойка расце.
Хадзем дадому, хлопчык.
ВЯДУЧЫ. Нярадаснымі былі дзіцячыя гады сіраты. І калі надараліся светлыя хвіліны, то за іх ён павінен сказаць дзякуй цётачцы Тэрэсе.
У хату да Цёткі Тэрэсы заходзіць Юрка.
У куце вісіць абраз Божай Маці.
ЦЁТКА ТЭРЭСА. Ідзі сюды, Юрка, пашкадую цябе… (Абняла.) Зноў да хвойкі наведваўся?
ЮРКА. Я там трошачкі пабыў. Трошкі-трошкі!
ЦЁТКА ТЭРЭСА. Хадзі, дзеткі, да стала. Выпі малачка, каток.
ЮРКА. Я не каток, я хлопчык.