Убачымся, напэўна-а!..
А гэты пакет — табе ад аднаго чалавека!
Мн-н-н...— спазма сціскае горла.
Ты чакаў, бачу! Ага, родненькі, табе, трымай! — Маруся цмокае і мяне ў шчаку, суне мне ў рукі паперку.— Ну, я пайшла! Прывітанне Кольку Вайцяхоўскаму — самому камбрыгу! Шкада, што не застала!..
До-ороги на-ши-и встре-етиться не мо-огут,
Тебя ждет сча-астье, а...
Калі за ёй зачыпяюцца дзверы, нейкі час знаходзімся ва ўзбу-джанай разгубленасці. Не адна маці пазайздросціла б таму цяплу, якім напоўніла кожнага з нас гэтая непрыгожая жанчына.
Хлопцы ўздыхаюць.
Што перадала? — пытаецца Скарыпін.
Каб хутчэй вывесці сябе з непрывычнага стану, з пера-большанай цікаўнасцю кідаюцца да мяне і астатнія.
Ану, паказвай!
От, бадзя-ага! Шуры-муры тут развёў!
Я і сам не ведаю, што ў мяне. Нават баюся чамусьці крануць паперу.
— Глядзіце...
Хлопцы разгортваюць.
У сярэдзіне пакеціка — кароценькі кавалачак тэлеграфнай ленты, на ёй вялікімі літарамі старанна выведзена: «Лёша, усёй душой з вамі».
Хлопцы надта дзівяцца:
То чаму сама не сказала, калі была тут?
Ачмурэў? Гэта ж не яе запіска!
Здагадлівы!
У Марусі почырк, што ў курыцы,— няроўны і нязграбны, ведаю яго добра — толькі рэцэпты пісаць ім!
Тады ж — хто?
Ад каго пісьмо?
Не ясна яшчэ вам?..
Ну-у? О-го-о!
Фі-іў!
Глядзяць на мяне, бытта першы раз убачылі. Уваходзіць Табуноў, аб'яўляе:
Слухайце апошнія навіны! Петрасянаўцы збіраюцца, калі пачнём выходзіць з лагера, адбіць Кучынскага! Там цяпер Калістратавіч адзін змагаецца з іхнім камбрыгам. От рэжа армяніну!
Вайцяхоўскі можа словам забіць!
Гэты дасць!