Папа-аўся, Пятро!
Нарэ-эшце!
Макаравіч, лезьце пад стол, мілы, лезьце! — прысуджае камусьці Вайцяхоўскі.
Адзін з белазубых і здаровых ігракоў вінавата крэкча, нязграбна сапраўды забіраецца задам пад стол.
Ну, што яму прысудзім? — пытаецца камбрыг сяброў.— Першае слова — гасцям. Ты, Кучынскі, што скажаш?
Губляюся да рэшты, паціскаю плячыма.
А Скарыпін?
Няхай пакажа, як лаецца яго цешча!
Старо-ое!
Было ўжо?
Не, пачакай, Скарыпін, я прыдумаў! Няхай раскажа, як будзе прасіцца ў яго Гітлерава жонка, калі мы зойдзем у Берлін, і што ён скажа ёй на гэта!
Здорава!
Гітлер не жанаты,- шапчу Алёшку.
Гітлер яе не мае! - пратэстуе ён.
Тады Герынгава!
I Гебельсіха!
Давай, Петрусёк, пачынай! Ну, чакаем!
I з-пад стала ляцяць ужо фразы. Нічога падобнага я яшчэ і не чуў. З мешаніны перакручаных руска-беларуска-польска-нямецкіх слоў мала што разабраць. Больш за ўсё там вульгарнай лаянкі і бессэнсоўнасці. Але сказана ўсё вобразна, з пачуццём. Хлопцы ржуць так, што са столі сыплецца нам за каўняры ды на галовы пясок. Наўрад ці смяяўся калі яшчэ я гэтак. Аж прэ з вачэй слёзы, займае дыханне.
Ну, хопіць, Макаравіч! Малайчына! Гатовы ўступаць у Берлін! Хлопцы, забірайце карты!
Камбрыг паварочваецца, падае руку.
- Я — Мікалай Калістратавіч, а гэта — мае сябры. Першы ад цябе — паш галоўны разведчык і самы хлёсткі кавалер Ліпічанскай пушчы Міця Табуноў. Колькі радыстак з-за яго, шэльмы, пераблытала радыограм у эфіры, ведае нават Масква!
Партызаны падтрымліваюць камбрыга, на нешта намякаюць. Твар майго суседа аж расплываецца ад здаволенай усмешкі.
Так па чарзе паціскаю руку ўсім прысутным. Камбрыг прад-стаўляе і каменціруе прозвішча кожнага дэсантніка. Яго дапаўняюць іншыя і рагочуць, як жарабцы. Ад сямейкі я ў захапленні.
Значыць, хадзіў да сябе пад Беласток? — паважнее каман-дзір і дастае з планшэта карту.— Ану, выкладвай, давай, што там бачыў!
Чаму маю таіцца перад такімі людзьмі? Што, Чыгроў манаполь узяў? Пайшоў ён да д'ябла, фармаліст дубовы! Гэтыя людзі мае звесткі выкарыстаюць супроць фашыстаў не так. Мне лёгка сабе іх уявіць у дзеянні.
I я пачынаю расказваць, што ведаю, ды вадзіць па кіламетроў-цы пальцам.
5
Неўзаметку ляціць час. Камбрыг з гонарам абводзіць вачыма сваіх арлоў, пытаецца:
Як мы табе падабаемся?
Здорава!