Яна ківае паслухмяна галавой:
Добра, навару...
У камандзірскай зямлянцы рыпнулі дзверы.
Галіна Міхайлаўна, вам нельга столькі быць на дварэ! — з падазронай строгасцю крычыць адтуль медсястра.
Яны ж былі на «ты».
— Шчасліва вам вартаваць! — кідае мне Галя ды бяжыць прэч.— Іду, Маруся!
6
Неахвотна плятуся па дарожцы далей.
Падыходжу да шалаша-кухні. Кухар грэе ваду ў катлах і нешта бурчыць сабе пад нос. Пару спозненых партызан вячэраюць ды бразгаюць у пустых місках абгрызенымі касцямі. Тут нецікава. Паварочваю да камандзірскай зямлянкі.
З тыльнага яе боку — выдранае з вясковай хаты і ўпраўленае абы-як акенца. Шыбы, як на тое, з сярэдзіны пабялілі, нічога не ўбачыш, хоць ты лопні. Падкрадваюся да коміна.
З цаглянага чатырохкутнічка вылятае дымок з іскрынкамі. Дымок дыхае няроўна, лашчыць мне твар цяплом. Ага, кладзе якраз дровы, грэе ваду на чай!.. А яе капітан?..
— Алёшка, давай у зямлянку, змена! — крычаць мне.
Вяртаюся з варты, валюся на пары. Меер на дзвюх струнах скрыпкі ўмудраецца выводзіць нейкую мелодыю. Хлопцы яго слухаюць, а мяне гэта сёння не кранае.
Не выходзіць з галавы капітан. Ужо некалькі дзён яго няма ў лагеры, некуды адправіўся з дэсантнікамі — як яна не баіцца там адна спаць?.. Аднак вернецца! I зноў будзе жыць разам! Як яны мірацца ў адным памяшканні?
Шырма дзеліць зямлянку на дзве палавіны — я бачыў, калі заносіў дровы. На адной палавіне нары засланы суровымі пасцілкамі, кажухом, на другой — рацыя, батарэі, чысціня і ўтульнасць.
Гм, шырма!.. Усё роўна трэба спаць блізка адно ад другога, мыц-ца. За кволай палатнянай перагародкай чуваць, калі раздзяваешся...
Да Чыгрова адчуваю пякучую рэўнасць. Гэта высокі і чарнявы прыгажун гадоў трыццаці з бліскучымі рамянямі партупеяў, кабуры, плашнэта...
Эх, атрымаць бы якое заданне, ці што! У зямлянку ўвальваецца наш старшына. Ён бытта адгадаў мае жаданні.
Кучынскі, раніцой возьмеш Меера, Кулешу, запра-жэш Лысага і паедзеш на суткі ў заслон ад брыгады Петрасяна! Спатрабавалі людзей і ад нас!
Куды? — пытаюся.
Дзе быў мінулы раз!
I я-а? — сціхае Меерава скрыпка.
I ты! — злуе старшына.
Усё мне і мне! — бурчыць гультаяваты Кулеша.— Я ж толькі ўчора вярнуўся ў лагер!
— Адставіць разгаворы! — крычыць начальства.— Кучынскі, усё ясна?
Я вельмі ўзрадаваны: заслон — ужо нешта цікавае! I давяраюць самастойнае заданне, людзей — здорава!
Так точна!
Не забудзь харчы захапіць на кухні.
Не забуду!
Ужо хоць набяры ўсяго, каб хапіла! — паныла падказвае Кулеша.