На варце...
Хвіліну маўчым.
— Так вы стаіце? — ужо разгублена паўтарае дзяўчына пытанне.
От, стаю...
Вам пашанцавала!
Падмерзла...
I відна як!..
Ну. I свеціць цыганскае сонца...
Яна пырснула смехам, бытта я сказаў немаведама які жарт.
Галя не адыходзіць, і мне відаць, як яна намагаецца што-небудзь сказаць яшчэ, але нічога не знаходзіць. Маўчу і я. Толькі чуецца яе частае і лёгкае дыханне, бадзёра гудуць верхавіны сосен ды, нібы касцяныя, стукаюцца абледзянелыя галінкі. Твар радысткі надта змяціўся і схуднеў, стаў яшчэ больш непрыгожым. У куточках вачэй выдзяляюцца ружовыя падушачкі. Голас — па-дзіцячы тонкі, з дрыжаннем. I ўся яна выглядае чамусьці надта сіратліва.
Што з вамі? — шчыра дзіўлюся.
Захварэла, грып...
У інтанацыі дзяўчыны лаўлю амаль дзіцячую крыўду ні то на мяне, ні то на ўсіх, што даўно яна чакае, каб звярнулі ўвагу на яе недамаганне, але зрабіць гэтага ніхто не здагадаецца.
Перада мной — тая самая недасяжная Галя? Гэткая бездапа-можная, слабая і нешчаслівая? Стаіць у кажушку, накінутым на пле-чы, водзіць пальцамі па вайсковай папрузе, якой абхвачана гімнасцёрачка, і як бы чакае ад мяне дапамогі. Я ж гатоў аддаць усяго сябе, каб толькі ведаў, як дапамагчы.
А-а... у нашай зямлянцы днямі нехта гаварыў, што вы хварэеце!
Учора было нават трыццаць восем і сем! — падхоплівае.— Сёння ўжо тэмпературка невялікая...
Па тым, як гаворыць пра сваю хваробу, як расчулена вымавіла «тэмпературка», адчуваю, як яе дома песцілі, якая яна не вайсковая, хатняя.
Калі я адчуў у сябе гарачку, то зайшоў на кухню, памахаў га-дзіны тры калуном, пакуль сёмы пот не выступіў, і адразу хваробы не стала. Але мужчынскія мотады не параіш гэтаму вутламу стварэнню.
Маўчанне наша зацягваецца. Галя нечым зацікавілася і некуды глядзіць з захапленнем.
Пазіраю туды і я.
Ух ты-ы! На галінкі бытта панасаджваў хто шкляныя трубачкі і праз ільдзяныя грані льецца казачнае святло месяца.
Прыгожа! — кідаю я.
А-га-а! — шэпча.
У яе выходзіць міла, як «а-ха-а!». Спахопліваюся.
Во, трымайце, лякарства вам! — працягваю жменю ягад.
Дзяўчына палохаецца.
Бярыце, бярыце!
Ой, не трэба! — бароніцца.
Але рук не адымае, калі сыплю сушаныя ягады. Нават паварочвае дадоні ўверх, каб не рассыпаліся.
Наварыце сабе чаю!