Чамадан з кракадзілавай скуры: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

— Дайце нам яшчэ паўгадзінкі, паспрабуем яе знайсці.

— Адлік пачаты! — пракрычаў Мікіта ў мегафон і загадаў Наташы прынесці кубак малака. — А пакуль ваш галоўны звоніць гераіні, якая зрывае здымкі, няхай астатнія прыкладуць пэўныя высілкі і паспрабуюць патлумачыць мне, хто ўсё-ткі вашы спонсары. Нашая дырэктарка не паспела нічога нам паведаміць, і мы баімся памерці ад цікаўнасці проста пасярод гэтага павільёна.

Хэдлайнер адвярнуўся.

— Гэта што, такая вялікая тайна, я зразумець не магу? — ізноў пракрычаў Мікіта ў узмацняльнік.

— Не, гэта не тайна, — нарэшце адказаў музыка. — Проста гэта сур’ёзныя людзі, якія атрымліваюць сур’ёзныя грошы за тое, што вырашаюць сур’ёзныя справы. Дастаткова?

— Ух, ты, мама дарагая, як усё сур’ёзна. Нічога, што я без гальштука? Слухайце, а вашая вакалістка, напэўна, таксама дужа сур’ёзная мадамачка, калі ўночы проста збегла са здымкаў з велізарным чамаданішчам у руках?

— Напэўна, — прамармытаў хэдлайнер і перавёў позірк са сцяны на столь.

— А яна часам рассеянасцю не вызначалася ў вас? Рэчы не блытала? Чужую бялізну не апранала?

— Не ведаю, раней такога за ёй не заўважалі. А што?

— Ды нічога! — адказаў Мікіта.— Напрыклад, у маёй практыцы такое здаралася: артыстка ўваходзіць у вобраз і потым доўга не можа з яго выйсці. Вось учора, напрыклад, вашая вакалістка ў кадры блытала чамаданы…

Музыкі пабялелі. Хэдлайнер спытаўся, заікаючыся:

— А яна ўчора… паблытала чамаданы, як з’язджала?

— Я гэтага не гаварыў! Але мы не можам зразумець, куды падзеўся наш чамадан з такім дарагім залатым серпанцінам, які я выпісваў з Польшчы! Дужа рэдкі гэты серпанцін, можа, вашая салістачка вырашыла яго выгадна перапрадаць, га?

Падбегла Наташа з кубкам малака і ў барабанах. Мікіта заціснуў самы вялікі барабан паміж каленяўк і пачаў выгрукваць бадзёры афрыканскі рытм.

— А малако, Мікіта Алегавіч? — спыталася сакратарка.

— Якое малако? А-а, малако. Пі на здароўе, сыць Божа!

— Дык гэта ж я вам прынесла!

— Мне? Ты што, даражэнькая, звар’яцела: я ж не п’ю малако!

Увайшла Ася:

— Мікіта, там чамаданчыкі прывезлі. Шэсць штучак, усе падобныя да нашых, як блізняткі. Сказалі: заказ на гэты адрас.

Грузчыкі ўнеслі шэсць аднолькавых чамаданаў.

— Мікіта Алегавіч, а на чорта нам столькі кейсаў? — спыталася Наташа. — Гэтыя два ды новых шэсць!

— Яшчэ не ведаю! — пракрычаў Мікіта ды загарлапаніў нешта на дыялекце сярэднеафрыканскіх плямёнаў.

Аліна тройчы націснула на кнопачку званка памахала рукой у аб’ектыў відэакамеры, што вісела над дзвярамі са службовага ўвахода ў «Тэхноладжы прайм». Дзверы бясшумна адчыніліся, і круглатвары ахоўнік расквітнеў:

— Аліна Мікалаеўна, якім ветрам? Даўно ў нас не з’яўляліся!

— Справы, турботы, Віцёк, — прамовіла Аліна, клапатліва запіхваючы сваіх спадарожнікаў у дзверы. — Мы пройдзем да Антона Аляксеевіча, ты папярэдзь, добра?

— Будзе зроблена! — Віцёк накіраваўся да службовага тэлефона.

Аліна, прытрымліваючы пад локаць Таню, убегла ў прыёмную, на бягу гаворачы: «Прывітанне, Марына, шыкоўная блузачка, зрабі чатыры чорныя гарбаты, дзве з цукрам, дзве — без!» і ўляцела ў кабінет дырэктара.

— Прывітанне, Аліна Мі… — Марына зразумела, што размаўляе з паветрам: Аліна ніколі не чакала яе адказаў.

Антон гартаў ранішнюю прэсу, якая да вечара паспела састарыцца і страціць актуальнасць. Аліна адвесіла зямны паклон: