Чамадан з кракадзілавай скуры: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

— Добра, я раскажу, добра! Дайце мне апрануцца!

Гумка трусікаў стрэліла па Таніным жываце. Аліна сама заплікнула станік дзяўчыны, усцягнула на яе джынсы і каротка загадала:

— Расказвай.

Таню ўсадзілі на канапку, і яна, хліпаючы ды зрываючыся на плач, пачала распавядаць.

— Я ж заўсёды хацела спяваць, Дзіма ведае, толькі не папсовыя гэтыя песенькі, вашыя «цілі-цілі» ды «тралі-валі», а нармальны рок. А тут якраз адзін знаёмы арганізаваў гурт, адразу тэхнікі накупіў, музыкаў знайшоў, вакалістаў, усе справы… Грошы недзе адшукаў. Усё пахваляўся, што дужа круты ў яго спонсар. А тыдні паўтары таму мы сустрэліся, а ён нешта нудзіцца, такі сумны: нешта ў яго з вакалістамі не зраслося: ці то творчыя непаразуменні, ці проста тыя вакалісты піць, як ён, літрамі не ўмеюць, не ведаю. Паглядзеў на мяне і кажа: «Прыходзь у гурт, мы кліп здымаем». А дзе? «MoST». Ну, я і прыйшла. Раз прыйшла, другі прыйшла. Нібыта атрымліваецца. Рэжысёр такі яшчэ сур’ёзны, Мікіта, здаецца, завуць яго. А заўчора вечарам гэты мой знаёмы падыходзіць да мяне і кажа: Тань, тут такая справа, трэба на вакзал з’ездзіць, забраць у камеры захоўвання чамадан. Ты яго вазьмі і сюды прывязі, а мы, як здымкі скончацца, на офіс гэты чамадан адвязём. Ну, я паехала, чамадан гэты ўзяла, а ён цяжкі, зараза! Прыцягнула ў цэнтр, паставіла, здымкі пачаліся. Пачаліся і ніяк скончыцца не могуць, і ўсё гэтаму Мікіту не падабаецца, гГаннае нас па пляцоўцы, лаецца, у барабаны б’е. І ноч ужо скончылася, хутка раніца. А тут яшчэ сцэна такая, з чамаданамі, і, галоўнае — гэтыя чамаданы падобныя на той, што я прывезла, як дзве кроплі вады! Перапынак, асістэнтка чамаданы да майго прывалакла і побач паставіла. Тут мой знаёмы падвальвае і кажа: вязі хутчэй чамадан на офіс, а то мы ўліпнем. А я стомленая, перад вачамі ўсё плыве, ну, схапіла чамадан, адзін з трох — і павезла, хіба ж я ведала, што ў ім? Прыехала, такі будынак змрочны, мяне сустракаюць, па калідоры вядуць, у кабінет завялі — сядзіць мужчына. Ён чамадан адкрывае — а там нейкія гумовыя боты. Ён з твару мяняецца і кажа: дзе грошы? Я стаю, вачыма лыпаю. «Тут грошы былі! Думаеце, самыя разумныя, чужыя мільёны прыбралі?» Паслаў, карацей, ахоўніка свайго, каб той ціха і без крыку памяняў чамадан. Той з’ездзіў, вярнуўся — ажно ў яго чамадане і ўвогуле залатыя блёсткі. Ну, галоўны на мяне накінуўся, крычыць: што вы ведаеце? Што вы разнюхалі? Вы што, кадэбэшнікі? Ды я вам пакажу! Шапку мне на вочы — і павезлі, потым павялі, пасадзілі ў гэтым бункеры, заколку гэтую ідыёцкую ў валасы ўваткнулі, сказалі — хутка галоўную прывязём, дык калі ты ёй скажаш, дзе была і што бачыла, мы цябе заб’ём, як муху, і ніхто не ўспомніць, што ты па зямлі хадзіла. Сказалі, што будуць чуць кожнае маё слова. А вы яшчэ не хутка з’явіліся, а там, па бункеры, павукі поўзалі!

Таня расплакалася.

— Таня, а ты чаму мне нічога пра групу не расказала? — спытаўся Дзіма.

— Хацела сюрпрыз табе зрабіць, адразу кліп паказаць…

— Сюрпрыз атрымаўся. Малайчына! Можна мне цыгарэтку?

Антон працягнуў пачак Дзіму і зацягнуўся сам:

— Прывыкай, мой юны сябар. Калі жанчына кажа, што хоча зрабіць табе сюрпрыз, трэба быць гатовым да таго, што яе давядзецца ратаваць. Усе жанчыны свету ў змове, прычым кожная — супраць сябе самой.

У кабінеце павісла цішыня, якая раз-пораз перарывалася рэдкімі ўсхліпамі Тані. Дзіма і Антон курылі, Косця клацаў па клавішах у надзеі разгадаць, што за інфармацыя захоўваецца на трафейным дыску.

— Дык скажыце мне, — парушыла цішыню Аліна, — з якога перапуду трэба было мяне везці халера ведае куды і замыкаць у хацінцы — увага! — з відэакамерамі! Гэта ж абсурд.

— Хутчэй за ўсё з той прычыны, што цябе там было б складана знайсці, — прамовіў Антон і строс попел у аскепак графіна. — У цябе спачатку доўга выпытвалі б, што ты ведаеш, потым прапанавалі б супрацоўнічаць, а калі б ты адмовілася, запусцілі б у логава вераломнага спакушальніка, і ты б спакусілася, і цябе шантажыравалі б відэазапісам!

— Нам трэба туды вярнуцца! — заявіла Аліна. — Усім.

Дзіма выпусціў з рукі цыгарэту, а Таня пачала гучна ікаць.

— Нашто? — Антон загасіў недакурак.

— Хачу даведацца, што каардынуюць у тым каардынацыйным цэнтры!

— Ты вар’ятка, — выгукнуў Дзіма, — нас жа прыстрэляць!

— Дзіма, нас усё роўна прыстрэляць, паедзем мы туды ці не паедзем, — Аліна прысела побач з Таняй. — Другі бок слушна мяркуе, што мы ўжо дабраліся да інфармацыі, якая захоўваецца на гэтым вінчэсцеры. Супрацоўнічаць мы з імі дакладна не зможам — у нас такая сфера дзейнасці, што мы заўсёды пад аб’ектывамі. Застаецца толькі выкрыць іх групоўку: так ёсць шанец, што нас абароніць дзяржава, хоць і вельмі мізэрны.

— Я не хачу паміраць! — Таня ікнула і зайшлася слязьмі.

— І я не хачу, — уздыхнула Аліна, пагладзіўшы Таню па спіне. — У мяне планы на зіму. Думаю, ёсць сэнс заехаць у цэнтр і паглядзець на чамадан з грашыма.

Адчыніліся дзверы, зазірнула Марына:

— Нешта ў вас ціха. Скончылі рэпеціраваць?

— Так, Марына, арганізуйце нам каву! — распарадзіўся Антон.

— Будзе зроблена. Антон Аляксеевіч, да вас Ганна Міхайлаўна прыйшла.

— Ганначка? Хай заходзіць! Ганначка — мая нявеста! — патлумачыў Антон.

— Віншую. А калі вяселле? — спыталася Аліна.

— Увесну!

У кабінет увайшла Ганна Міхайлаўна. Аліна расквітнела, як вішня ў маі, і кінулася ёй на шыю: