Чамадан з кракадзілавай скуры: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

Аліна накіравала позірк на Таню. Тая надзьмулася:

— Я вам нічога не скажу.

— Гавары, мармышка!

Таня ўскочыла, падбегла да акна, адчыніла яго і сіганула б уніз, калі б Дзіма не паспеў схапіць яе за стан ды адцягнуць у цэнтр пакоя, па дарозе перавярнуўшы фікус і разбіўшы графін, што стаяў на краі стала.

— «Хенэсі», — у скрусе выгукнуў Антон.

— У цябе быў «Хенэсі», а ты мне не прапанаваў? — уз’юшылася Аліна, але яе ўвагу зноў прыцягнула Таня, якая ўпіралася, малаціла нагамі ў паветры, крычала і патрабавала, каб яе тэрмінова адпусцілі. Антон і Косця кінуліся дапамагаць Дзіму: таму яўна не ставала спрыту і досведу, каб цалкам абезрухоміць раз’ятраную дзяўчыну.

Зазірнула перапалоханая сакратарка. Аліна весела ўсміхнулася:

— Рэпеціруем, Марыначка!

Тая спагадліва кіўнула:

— Аліна Мікалаеўна, вы, як заўсёды, у творчым працэсе. Яшчэ гарбаткі прынесці?

— Не, не трэба, але калі ёсць што-небудзь супакаяльнае, то нам не зашкодзіць.

Марына пашукала ў сябе ў шафцы і знайшла настойку пустырніку. Аліна схапіла флакончык і скамандавала:

— Хлопчыкі, трымайце нашую мармышку крапчэй. Дзіма, адкрый ёй рот, будзем лекаваць нервачкі, а то пагульваюць, пагульваюць!

Пасля таго як тое, што знаходзілася ў пляшачцы, перамясцілася часткова на дыван, часткова Тані ў рот, яна зачмыхала, але стала значна спакайнейшая. Аліна, назіраючы такую выдатную метамарфозу, задаволена прачырыкала:

— Ну вось, зусім іншая справа. А то адразу — у акно! Не птушка, не ўзляціш, паверх — другі, не заб’ешся, толькі ногі паламаеш, балець будуць на змену надвор’я. Давай, расказвай.

— Не буду. Не скажу, — упарцілася Таня. — Хоць літр лекаў у мяне ўліце — не скажу!

— Ну, ты сама напрасілася. Іду на крайнія меры!

— Будзеш біць? Бі! — закрычала Таня і паспрабавала штурхануць Аліну нагой.

— Крый мяне Божа, што ты? Я падобная на члена байцоўскага клуба? Я крыві баюся. Хлопцы, распранайце яе.

Антон і Косця пераглянуліся. Дзіма спытаўся:

— Ты што, прапануеш яе згвалтаваць?

— Мо, ну як ты мог так пра мяне падумаць! Будзем Таню катаваць.

— Паяльнікам? — пацікавіўся Антон. — Альбо холадам?

— Не. Мадам у нас раўнівая — значыць, баіцца казытання. Прыкмета такая народная, — сказала Аліна і ўзяла ў рукі белае гусінае пяро — талісман Антона, які ён захоўваў ужо не першы год. — Вось і праверым.

Таня занервавалася ды ўкусіла Антона за запясце. Антон раззлаваўся і сцягнуў з Тані швэдар. Косця расплікнуў гузік на джынсах. Дзіма адвярнуўся.

Таня вырывалася.

— Дзіма, ты што, дазволіш, каб яны з мяне здзекаваліся? Ты здраднік, як я магла быць з табой!

— Таня, раскажы, што ты рабіла ў бункеры і чаму ў цябе быў маячок, — адказаў Дзіма, не павярнуўшы галавы.

Джынсы з’ехалі з Таніных ног. Дзяўчына тарганулася. Аліна пахітала галавой, павольна выцягнула са штонікаў папругу Дзімава бацькі і перахапіла ім Таніны лыткі. Потым Аліна дакранулася кончыкам пяра да Танінай шыі. Таня заматляла галавой. Аліна правяла лінію ад вуха дзяўчыны да месца, дзе збягаюцца ключыцы. Па Танінай скуры пабеглі дрыжыкі. Яна тарганулася. Аліна расплікнула яе станік, ён споўз уніз, агаліўшы грудзі. Аліна паказытала іх пяром. Грудзі навастрыліся. Антон і Косця зажмурыліся, але Косця не вытрымаў і ўсё-ткі адкрыў адно вока, бо яму не дужа часта выпадала бачыць распранутую дзяўчыну ўжывую, а не з экрана манітора.

Аліна з падвоеным энтузіязмам пачала выпісваць на Таніным целе рунічныя сімвалы: паміж лапатак, на ўнутраных баках сцёгнаў, пад каленкамі... Дзяўчына выгіналася, як вужыная царыца, але Аліна гэта не спыняла: яна любіла назіраць выгіны жаночых целаў, бо лічыла аголеную жанчыну адным з самых прыгожых відовішчаў на зямлі. Таня цяжка дыхала і шаптала: «Хопіць… даволі…» Калі Аліна пагладзіла пёркам Танін жывот і адцягнула трусікі дзяўчыны мезенцам, Таня заенчыла: