Ты ж паспела сон прысніць.
Пра каго, дарэчы, сон?
ПАНУРА (у тон).
Сніла: ў вёску едзе ё н –
У прыкідзе, на аўто…
ТОТА (іранічна).
Можа, з норкавым манто?
ПАНУРА. Ай, маўчы, бо сон нязбытны…
ТОТА (у залу).
О, наіў парнакапытны!
Ім дарункі падавай,
Потым – ЗАГС і каравай.
Вузка мысліш ты, Панура.
Паглядзела б з верхатуры
На жыццё. Які прагрэс!
Будзе ў нас свая АЭС.
Ажыве й куток глухі,
З падворкаў знікнуць лапухі,
І гаспадаркай «Светлы пуць»
Мясціну нашу назавуць.
Мы здзівім свет!
ПАНУРА.
Ужо здзівілі.
ТОТА (мяняе тэму).
Мы, выпадкам, не прастылі?
Гэткі вецер. (Паказвае на пуню.)
Там зацішней.
ПАНУРА (убок).
Ухажор такі увішны –
На хаду падковы рве… (Ваўку.)