ТОТА.
Час калядны, шуры-муры…
Карацей – я да Пануры.
ЛЯПА.
У цябе губа не дура…
Дзеўка відная – Панура. (Прыглядаецца.)
Станька, брат, у поўны рост…
Ды ў цябе з-пад курткі – хвост!
ТОТА (запраўляючы хвост у штаны).
Кожны фішку сваю мае.
Ён мне, хвост, не замінае.
ЛЯПА.
А Панура легла спаць.
Позні час…
ТОТА. Павіншаваць
Я прыйшоў авечку вашу.
ЛЯПА. Ты ёй хто?
(Убок.) І што ён скажа?
ТОТА.
Я зямляк ёй, не маню.
Добра знаў яе радню.
Праўда, з ёй мы рознай веры…
Адчыняй вароты, дзверы,
Бо Каляды ёсць Каляды…
ЛЯПА.
Што ж, калі ўжо гэтак нада…
(Накіроўваецца ў глыб двара, убок.)
Чым пускаць яго ў двор,
Лепш яе паклікаць. Мор
І патоп на вас, нахабаў…