-- ...Ну, Аўраам радзіў Ісаака, Ісаак радзіў Якава... а Якаў каго?
І благачынны выклікаў аднаго за другім вучняў. У клясе было ціха й нудна...
У гэты час на раму вакна села сініца. Яна махнула хвастом уніз, угору, крутнулася, ціўкнула й стукнула дзюбай па шыбе. Потым пачала чысьціць носік аб пер’е, растапырыўшы крылы. Я бачыў, як Мацьвей глядзеў на птушку і ўсьміхаўся. Як відаць, убачыў гэта й благачынны. Ён торкнуў на Мацьвея пальцам і сказаў:
-- Ну, ты! Як цябе зваць?
Мацьвей не пачуў спачатку і не адрываў вачэй ад птушкі.
-- Ну, як цябе там? -- крыкнуў другі раз.
Мацьвей назваў сваё імя.
-- Мацьвей? Добра! От, ты добра слухаў, -- сказаў благачынны хітра. -- Скажы, каго радзіў Якаў?
Мацьвей падняўся з парты, маўчаў.
-- Ну, што-ж ты? Ты слухаў?
-- Слухаў, -- зманіў Мацьвей.
-- Ну, дык скажы: каго-ж, па-твойму, радзіў Якаў?
Мацьвей сказаў:
-- Якаў? Нікога. Якавіха хутка родзіць, а каго -- няведама.
Благачынны спачатку аж падскочыў; у Курылкі, здавалася, валасы сталі дубка.
-- Што?.. Што ты сказаў? -- запытаўся ён.
Мацьвей маўчаў як забіты. Благачынны злосна зірнуў на Курылку.
-- Што ён сказаў?
Той паціснуў плячмі, нібы й ня ведаў. Гэта вельмі раззлавала благачыннага. Ён закружыўся па клясе, як цецярук на таку, і крычаў:
-- Што ён казаў? Чаму вы вучыце іх?.. Выыы!.. Я вас!.. Што ён казаў? Якавіха? Якая Якавіха?
Я хацеў услужыць ім абодвым і без дазволу, не падняўшы рукі, хуценька ўстаў і сказаў:
-- Якавіха, гэта суседка наша. Бабы кажуць...
-- Дурак! -- крыкнуў благачынны. -- Маўчаць! -- і зноў накінуўся на Курылку. -- Вось!.. Вось чаму вы іх вучыце!
Праз некалькі мінут благачынны сядзеў на крэсле. Я й Мацьвей стаялі ля яго на каленях: я, як навічок, на падлозе, а Мацьвей на жарстве. Доўгі падрасьнік папа зьвісаў да долу й слаўся перад намі. Коля тыркаў у нас пальцамі, паказваў фігуры. Ніна высоўвала язык. Нам было нудна й злосна...
Папоў я наагул баяўся чамусьці заўсёды. Бывала, у пост поп хадзіў па кілбасах. З кожнай хаты яму павінны былі даць ня менш чым колца кілбас. Прыйдзе поп да нас, а я -- на печ. А матка шэпча:
-- Ідзі, мае дзетачкі, пацалуй руку бацюшку.
Мяне крыўдзіла гэта. За што цалаваць яму руку? Чаму аддаваць яму кілбасы ў той час, як самі ядзім адну бульбу? І, разам з тым, узьнікалі думкі такога парадку: чаму поп так апранаецца, ня стрыжэцца. Я пытаўся пра гэта ў маткі. Матка лаялася й казала:
-- Ён іншы, чым мы... Ён «сьвяты» чалавек...
Я адказваў:
-- Калі сьвяты, дык навошта яму кілбасы?