Маскоўская Аўтаномная Акруга: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

- Думаю – гэта не, - сказаў літвін. – Калі чукчы не захапілі іх у XVII стагоддзі, таксама зрабіліся б цывілізаванымі яны. Традыцыі забыліся б такім жа чынам. Не сьвяткавалі б ужо Красную Горку.

- Значыцца мы іх уратавалі?

- Ведаю не, можна ці сказаць так. Што лепш – лапці ці туфлі? Студня, ці душ гарачы? “Ізба”, ці яранга на сто паверхаў? Ніхто ведае не.

***

- Ну, вось і ўсё, - сказала Вынтэнэ.

- Што “ўсё” ёсьць? – спытаў Уладзь.

Ён выцягнуўся на канапе. Вынтэнэ сядзела за сталом, каля кампутара.

- Усё, дапісала рэпартаж! Хочаш пачытаць?

- І так я ведаю ўжо, што там, - адгукнуўся літвін. – Мы гаварылі столькі пра гэта.

- Можа адрэдагуеш?

- Я? Сьмяешся ці ты? Чукоцкая ў мяне ня добрая.

- Ужо значна лепей, чым раней!

- Дзіва што. Практыкі багата ёсьць. - Ён прачнуўся канчаткова. - Ты заўжды працуеш у голай?

- Толькі ў тваёй прысутнасьці!

Вынтэнэ ўсьміхнулася. Насамрэч ёй было лянота апранацца ранкам.

- Дзіўна, я цябе зусім не саромеюся, - сказала яна.

- Я цябе таксама.

- Але ж ты мужчына. Мужчынам прасьцей.

- У чым – ня бачу зусім. - Уладзь перавярнуўся на сьпіну. - Ідзі да мяне, паклікаў ён.

- Зараз… Толькі адпраўлю матэрыял у Анадыр…

***

- Тры дні хапіла табе для рэпартажу? Віншаваньні прымай, сяброўка! - Хрысьца пацалавала Вынтэнэ ў вусны. Пацалунак атрымаўся доўгім.

- Vinšuju! – сказаў Вінцук.

- Што? – не зразумела Вынтэнэ.

- “Vinšuju!” – значыць “Віншую!” на мове літвінаў, - пераклаў Уладзь.

- Ja-jašče-nie-razmaŭlać-na-lićvinskaj-movie.

- Małajčynka, - сказала Хрысьця. – U ciabie vielmi dobraje vymaŭleńnie. Зразумела ты, што я прамовіла?

- Трошкі… Але я вучуся!

- Прыемна гэта вельмі ёсьць, - пахваліў Вінцук.

- Дзякую…