На голас яе выйшла і Надзька:
— Халат вазьміце, Мацвей Антонавіч.
— Дык няма ж халатаў, Надзька. Якраз замачыла ўсе, мыць буду, — сказала Ненене.
— Добра, я і без халата,— адмахнуўся Мацвей.
— Не пушчу без халата,— заступіла яму дарогу Надзька.
— Як? — не зразумеў Мацвей.
— А так, не пушчу, і ўсё.— I палку ўзяла, як узброілася.
— Надзя, я ўсё ж старшыня.
— А я заатэхнік, нельга без халата, і кропка.
I тут тая ж самая праклятая кропка.
— Чаму гэта ты такая сёння строгая?
— А вось таму... Дзеці ж, маладняк, заразу, бацылу якую-небудзь занесяце яшчэ. I не думайце, і не гадайце.
— Ну, калі бацылу, тады канечне... А калі я ўсё ж прайду, Надзя? Прарвуся?
— А вось палка нашто?
— Ударыш?
— Перацягну,— сказала Надзька.
I Мацвей адчуў, што за гэтай не заржавее, перацягне. А яму ў той дзень вельмі ж не хацелася, каб яго пабілі.
— Вось парачка на маю шыю, баран ды ярачка, ты ды твой рыжы Брытан. Ну, пачакай, пачакай у мяне. Сыдземся яшчэ,— напрарочыў ён сам сабе яшчэ на комплексе, хаця ў тую хвіліну вымаўляў ён гэтыя словы без сэрца. Нават быў і задаволены, як змагаецца Надзька за маладняк, за парасят, каб гэта ды ўсё так.
Мацвей павярнуўся і пашыбаваў у кантору, забыўшыся, што там яго таксама могуць перацягнуць, і куды больш балюча, чым Надзька палкаю. У канторы быў ужо сапраўдны перапалох. Усе, пачынаючы ад прыбіральшчыцы і да парторга, шукалі яго; знікаючы, ён нікому не перадаў нават ключа ад свайго кабінета, цяпер па калідоры соваліся, з незразумелай яму зацікаўленасцю і інтарэсам разглядвалі Дошку гонару, насценгазету, сацабавязацельствы якіясьці бабулькі і дзядулькі з мноствам фотаапаратаў. Сакратар райкома толькі зірнуў на яго, ухапіў і нацягнуў за сабою ў «прымальнік».
— Канадцы,— шэптам сказаў ён Роўду ў плечы, пакуль той адмыкаў кабінет.— Будзь на ўзроўні.
— Як? Што мне з імі рабіць? — адказаў Мацвей, прытрымліваючы ключ у замку.
— Мог бы і пабрыцца.
— Не аблезуць,— незразумела чаму радуючыся гэтай сваёй нябрытасці, мармытнуў Мацвей, расчыніў дзверы і запрасіў канадцаў, прапусціў іх. Апошнім ішоў малады хлопец, таксама з фотаапаратам і блакнотам. Мацвей, здаецца, недзе ўжо сустракаў яго.
— Не тушуйся, дзед,— сказаў хлопец Мацвею.— Не трэба так хмурыцца, падумай, дзе гарэлкі, а лепш самагонкі, знайсці, каб госці твае радзіму прыгадалі. Беларусы гэта, эмігранты.
— А ты хто?
— Я свой, савецкі. Забыў, ці што? Гады тры-чатыры назад сустракаліся. Маліну яшчэ разам елі, журналіст я.
Мацвсй згадаў і маліну, і гэтага хлопца, ён, здаецца, яшчэ маляваў яго, і малюнак той недзе яшчэ ляжыць.
— Як жа ты апынуўся ў гэтай кампаніі?
— Заданне, ды і цікава, дзед, як гэта яны будуць сустракацца з зямлёю абетаванай, з якой колісь з'ехалі. Цікава паглядзець, дзед, як і ты жывеш. I папярэджваю цябе: шэф на цябе балон коціць.
— Які я табе дзед? Адзін толькі раз і не пабрыўся. Ты прыязджай адзін,— сказаў Роўда,— пагаворым пра балон. Толькі адзін.