Мы бяром тут ваду для таты.
Доктар прыпісаў яму піць яе, тут солей багата...
А-а...
Дануся, падтрымліваючы рукамі падол просценькай сукенкі, зляцела да мяне з гары.
Белую кашулю раніцой я вымыў і развесіў на плоце сохнуць, а апрануў вышываную — з-за ідыёта-«прафесара» толькі і заставалася насіць у ёй ваду.
Гы!..— паненка нібы спатыкнулася, убачыўшы зблізку маю вышыўку.— О-ей, якая прыгажо-осць, як цудо-оўна!..
Я разгубіўся, і яна адвяла вочы. З цікавасцю заглянула ў студню, закрычала:
Глядзіце, яшчэ лёд!
Бо паміж гор. У гэтую цясніну сонца мала заглядае,— пачувальна растлумачыў я.
Та-ак?
Я ўжо спахапіўся. Калі надарылася магчымасць спаткацца са сваёй багіняй, то трэба гаварыць інакш. Але пра што?
Мы крыху памаўчалі. Можа, я сплю?..
Я ўважліва паглядзеў. Дануся стаяла бокам. Яе маленькае вуха і шаўкавістыя валасы, асветленыя сонцам, былі блізка ад маіх вачэй. Над верхняй губой у паненкі залаціўся ледзь прыкметны пушок. Твар яе быў крыху смуглы ад лёгкага загару...
Не, я не сніў і ўсё адбывалася наяве.
Недалёка ляжаў ляшчынавы кій. Паненка яго падняла і нязграбна пасунула ў студню:
Моцна ён яшчэ трымаецца?..
З глузду з'ехала? Гэтага яшчэ не хапала!..
Насыплецца ў ваду! — перахапіў я кій.
О-ей, прабачце! — вінавата праказала яна, назіраючы з пашанай, як я вымаю з кішэні газету, абціраю ляшчыну.— Дакладна зрабіў бы так мой тата...
Цяпер можна,— аддаў я кій.
Дзякуй...
Дануся пачала адколваць край ледзянога шэрага ды залізанага вадой, наздраватага абруча, што нейкім цудам трымаўся па абымшэлых цэментавых сценах калодзежа.
О-ей, нібы з жалеза! Як камень!
Так нічога не будзе!— адабраў я ляшчыну зноў, засадзіў яе паміж зялёнай сценкай калодзежа і лёдам ды лёгка абрушыў яго ў ваду.
Ух-х! — ускрыкнула яна, калі ў калодзежы плюхнула. Яе вочы заблішчалі шчырым захапленнем.
Зблізу паненка была прыгажэйшай, чым я сабе ўяўляў. Яе твар нібы прамянеў нейкім сзятлом, ад чаго я не мог на яе доўга ўзірацца. Гэта мяне падта бянтэжыла. Скоўвала ўсведамленне, што перада мною — чалавек з іншага свету.
Дануся, мабыць, адчувала, што робіцца ў маёй душы, і. Гава-рыла як з роўным, не заўважаючы маёй збянтэжанасці і памылак у польскай мове.
Ну, даставайце! — заахвоціла паненка, бытта я меўся рабіць нешта незвычайнае.
Я закінуў на гару кій, прывязаў вяроўку да свайго вядра, выцягнуў адно, потым другое. Дапуся ўсё глядзела. Ліха на яго, такое глупства можа выклікаць у чалавека шчырую цікавасць?!.
Я адвязаў вяроўку. Падаючы яе, запрапанаваў: