Абы з рук далоў, а з ног само зваліцца.
Няхай жывець, красуецца, пакуль на х… ня ўссунецца.
Памагло, ня памагло, а ад сэрца адлягло.
Гадзіць, як благой скуле.
Аж гадзіць, як сьляпы па п. дзе гладзіць.
Цяпер праўду ваўкі зьелі.
Яшчэ й марац пад нос зашмарыць.
Вялік пень, ды дуплен.
Ёсь што казаць, няма каму слухаць.
Цяжка пачаць, а кінуць лёгка.
Глядзі, каб цябе сарокі ня ўкралі, падумаюць, што сыр, — гэтак вымыўся.
Дванаццаць з поўначы прабіла, прывёз на базар Зуська мыла й пачаў таргаваць.
Кожнае дыханьне любіць папіханьне.
Ня да любеблі, калі рукі пакрэплі.
З Богам, Хадорка, калі людцы здараюцца.
Да Зьмітры дзеўкі хітры, а пасьля Зьмітры, хоць сраку вытры.
У вас папелі, а ў нас паелі.
Цялятка ў срачцы, а ён з абушком бегаіць.
Адарваў гнілому цяляці хвост.
Зроб бела й гуляй сьмела.
Шлёп гаўно ў кашу, у панскую, ды ня ў нашу!
Сабака ня зьесь, пакуль ня пакачаіць.
Прайсьці туркі-баркі.
Горка рэдзька, ды ядуць, дрэнна замужам, ды йдуць.
Валуй раменныя вушы.
Прыдзіць каза да ваза, ды ня будзіць сена.
І духу-паху ня чуваць.
Мая душка ня перабірушка.
Гэта табе ня ў яйцы пішчыць.
Хоць за вала, абы дома ня была.