Здубавецьця: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

Няма чаго на дзевак дзіваваць, калі пайшлі старыя бабы блядаваць.

Гэткіх цацаў многа ў срацы.

Будзь здарова, як карова, і багата, як зямля, і пладліва, як сьвіньня.

Гэтак курыць, як п. да сена есь.

Яно ж ня з лапцем варылася. Калі лапаць укінуць, і то смачней.

Ён, як цыган, як надзеніць надзетку якую, пакуль ня зваліцца, носіць.

Ззаду навыскачку.

Я такую ласку і ў жыда знайду.

У яго ў галаве ўжо зробіліся лялькі такія дурныя.

Дзе рот, там і смурод.

Хто яго абманець, той на тачылі мора пераплывець.

Цяпер усе хітрыя — пайшлі ў гандлёўшчыкі, дурных няма.

Каб табе моль пяты пабіла!

Ня ўздыхай: няма й няхай.

Рыба куплена, воз накрыт!

Валі на бурага — буры ўсё зьвязець!

Дзе паверніцца, там і ўпердніцца.

Чудно бабскае судно: уніз дзюркай, а ня цячэць.

Ніводзін бык карову ня забоў, ніводзін мужык жонку ня забіў.

Кароста ня проста — панская хвароба.

Ад каросты ня ўміраюць, толькі рукі ня гуляюць.

К нашаму берагу плывуць то х.і, то трэскі.

З мора на караблях, а зь п…ы на лыжах.

Раськінь ножкі, як баран рожкі!

Злосьці поўны косьці, а сілы з катовы кілы.

Мы паедзім, мы пайдзём, надаелі мы людзём.

Я сваю Марынку хоць пасярод рынку! (папеўкі)

Вушацкія песьні, папеўкі, як і ўся народная паэзія наогул, ужываюць скаромныя словы й вобразы. У вуснах народнай песьні, абрадавай ці побытавай, любое слова гучыць цнатліва, бо гэта йдзе яшчэ ад паганства, якое ня карысталася фігавым лістком. Насельнікі халаднаватай часьціны планеты грэлі свой юр, ятрылі сябе словам моцным, як пяршак. Каб род ня зьвёўся.