— Я ўсё ваша гляздо-о спляжу! — шчэрыў ён пакрытыя ружовай пенкай зубы.— Усіх я вас зара!.. Цурык!.. Угробіць Паўтарака хочаце?
Прыкметна слабеючы, ён хрыпеў з бяздумнай лютасцю:
— Ні так лё-огко Паўтарака... Шчэ не нарадзіўсо такі герой, каб мяне... Я зара... Цурык!..
— Капут!— уздыхнуў Базыль.
У брамцы з'явіўся Вілі. Браты скочылі ў хату, падперлі дзверы дручком.
— Не страляйце, Аўхімюкі, ваша ўзяла! — кінуў братам сакольскі немец. Ён падышоў да цела, нагнуўся над мёртвым ужо галаваром і пляснуў яго па твары: — Гэта табе за тое, што так па-дурному папаўся. А цяпер давай развітаемся!..
Вілі нагнуўся, пацалаваў сябра ў вусны і пайшоў да брамкі, дзе яго чакала шайка.
2
Яшчэ ў той самы дзень Аўхімюкоў забралі на ўчастак у Крынкі, а ўсю акругу апанавала радасць.
Не помнячы сябе ад шчасця, багамолкі бегалі ад хаты да хаты і цвярдзілі:
— Ага, чулі? Усявышні паслухаўсо просьбы Альяша, выбавіў нас ад бяды!
— Звёў са свету гэтаго смока!
— То — знак божы!..
— Е-такі гасподзь на свеце, е-е, што б хто ні казаў!
— Дараваў нам грахі, ласку праявіў!
— Расчыніў гасподзь дарогу свайму чалавеку!
— Калі ўсявышні хоча, то яўляе цуд і зло пераўтвараецца ў дабро!
— Якое шчасце, што сярод нас божы выбраннік жыве!..
— Пабачыце, як цяпер нам добро пад яго апекай будзе. Так адно калісь бывало, калі святыя вадзіліса, жылі разам з простым народам!
— Гарадскія брахалі, бытто ўсё гэто — мана! Ткнуць бы іх цяпер носам!
— Ой, каб цяпер людзі хоць добро спаткалі Альяша з таго Кранштату!
— Мы ўсе на станцыю хльшем!
Піліпіха, Руселіха, Майсак пабралі ў Востраве царкоўныя харугвы, склікалі баб, мужыкоў, і натоўп адправіўся ў Гродна спатыкаць святога чалавека, што ўратаваў вёску ад пачвары. Людзі чакалі Альяша на вакзале трое сутак, а тады з песнямі ды малітвамі павялі яго ў Грыбоўшчыну.
3
Вестка пра тое, што Іаан Кранштацкі прызнаў гры-боўшчынскага прарока, абляцела неўзабаве вёскі. Багамолы здалёк прыходзілі і прыязджалі да Альяша, каб паўзірацца ўласнымі вачыма на «святую паперу» са знакамі самога цудатворца.
Людзі ў момант стварылі легенду.
— Пагаварыў Іаан цудатворац з нашым Альяшом, распытаў пра ўсё, пакланіўсо яму нізко, блаславіў на будаўніцтво храма дый аб'яўляе:
— Покуль мы тут з табой так файно гаварылі, Паўтарак у Грыбоўшчыне ўжэ і дух спуеціў, супакойса, Ілья!.. I не гневайса, але грошай ад цябе не прыму. Бо жыву я на вадзе і хлебе, многа не патрабую, нашто мне гэты завал? Як выйдзеш за Кранштат, так і аддай іх першаму чалавеку, каго напаткаеш!
Альяш гэтак і зрабіў. Трапіў яму салдат рыхтык. Хлапец надта ўзрадаваўся:
— Прыдаліса твае рублі, ойча, шчэ як прыдаліса!.. Гэто ж я растрату ў казне ўчыніў і тапіцца ў Фінскі заліў ішоў ужэ!..