Кузьма зморшчыўся: няпрыемна слухаць -- «па тваёй справе...» Але, разам з тым, высьвятлілася, чаму справу патрабавалі на перагляд.
-- Пачакай, тут нейдзе Алесь.
-- Алесь Баравік?
-- Яму сьледчы рэбры паламаў...
-- Значыць, Баравік -- наш?
-- То была мая памылка -- мушу прызнаць! -- І Орлік пачаў клікаць: -- Алесь! Алеська!
З натоўпу выйшаў Баравік. Зьбялелы й змучаны, ён быў не падобны да сябе. Глядзеў на Кузьму й таксама не пазнаваў. Кузьма сьціснуў яго ў сваіх абдымках, адчуваючы, як нейкая цяжкасьць спадала ў яго з сэрца: ён усё журбаваў, што прададзены сябрам... Цяпер Кузьма адчуваў сябе як-бы вінаватым перад Алесем.
Людзей усё яшчэ праганялі цераз «прыклады».
-- Куды нас, куды? -- енчыў спалохана Алесь.
-- Трымайцеся мяне, -- адказваў Кузьма. -- Я ў гэтых справах ужо спэц!
Ад варот пачуўся крык:
-- Станавіцеся па чатыры! Чаго стаіцё як бараны?
-- Аняго, хто-ж? -- працадзіў амаль дзяціным галаском высокі чалавек у вялікіх валёнках, якія ў гэтую сьпякоту выклікалі й сьмех і гора.
Пачалі станавіцца. Усе ўтрох сталі разам. Чацьвертым быў нейкі малады хлапец. Хутка зьявіўся начальнік канвою -- адзін з камандантаў НКУС. Зьяўленьне яго выклікала страх ува ўсіх палітычных. Гэта быў «Нэрон» -- прыземісты, моцны, бескампрамісова-напорысты... Як ні адгароджваецца НКУС усемажлівымі перасьцярогамі, і ў мейсцы і ў вязьніцы ведалі пра Нэрона шмат...
Як толькі ён зьявіўся на падворку вязьніцы, гудзеньне галасоў замянілася шэптам:
-- Нэрон... Нэрон...
Глядзелі на ягоны крыху васпаваты твар з даўгім носам, прыгнутым уніз, як у савы, і зь вялікімі чорнымі, на выкаце, вачмі. Страх у некаторых быў настолькі вялікі, што яны сталі зьбялелымі.
-- Што гэта будзе? Што гэта будзе?
Халодным, бясчулым зрокам Нэрон абводзіў натоўп.
-- Адысьці ад сьцяны! -- крыкнуў. -- Стаць па чатыры! Контра -- асобна, шпана -- асобна!
Да яго падскочыў баец і пачаў нешта гаварыць. Нэрон адхіліў яго рукой. Кузьма добра ведаў, што ў няволі крыміналу лепей, ніж палітычным.
-- Куды я, туды й вы, -- шапнуў сябрам, становячыся да крыміналу.
Калі мужчыны былі ўжо пастаўленыя, і пачалі выводзіць жанчын, Нэрон меў кароткую прамову:
-- Вы, контра, такую вашу й растакую... Я з вамі цацкацца ня буду! Адзін крок убок -- і куля ў патыліцу! Пастраляю, як сабак! Зразумелі? Слухайце далей: хто ліча сябе нявінным (гэта тычыць тых, хто пад сьледствам), -- пяць крокаў наперад! Хто хоча на волю, таксама пяць крокаў наперад!
Орлік і Баравік глядзелі ў вочы Кузьмы. Той пакруціў галавой. Але некалькі людзей аказаліся наіўнымі й выступілі наперад. Гэта былі, галоўным чынам, навічкі із Заходняй Беларусі.
-- Адвядзіце іх у тыл двара! -- загадаў Нэрон байцам.
Павялі. І потым пачуліся некалькі стрэлаў.
Натоўп замёр. Кузьма ціха прамовіў:
-- Вызвалілі...
Калі былі выведзеныя й жанчыны, іх таксама пачалі ставіць па тым-жа прынцыпу: контра -- асобна, шпана -- асобна. Розьніца была толькі ў тым, што ставілі асобна й цяжарных жанчын. Іх было ўсяго некалькі, з новых, узятых згодна загаду «Об із,ятіі подозрітельных ліц» з прычыны вайны.