-- Што здарылася?
-- А трасца яго ведае -- выбух нейкі...
-- Які тамака выбух -- з гарматаў смаляць...
Праўда, цяпер ужо зусім выразна смалілі з гарматаў...
Трывожным выцьцём глушылі ўсё наўкола сірэны...
-- Практыкаваньні!.. На ворагаў усё шыкуюцца!..
Прайшло з паўгадзіны. Увесь гэты час гарматы стралялі бязупынку, і было чуваць кружэньне самалётаў над местам. Заціснутыя сярод сьценаў, вязьні не маглі нічога зразумець: стаялі, слухалі, адзначаючы кожны гук сваім камэнтарам:
-- Практыкуюцца ў забіваньні людзей...
-- Ня нам судзіць! Мне-б вось цэтлік атрымаць на выйсьце адсюль -- зусім занішто ўскочыў у прысак...
Нехта ў адказ зацягнуў расейскую песьню.
-- Хай-бы сабе й «дураком», абы прыйсьці...
-- Аняго-ж, так табе й адчыняць барджэй дзьверы: калі ласка, гаспадар, мейце ахвоту выйсьці...
-- Я й кажу: згінеш тутака ў гэтых сьценах!
-- Ня мудрона! Вязьніца -- ня курорт! Сала тутака не загадуеш.
-- А вось-жа вытрымліваюць і па некалькі год; бачыш, тамака сядзіць адзін, -- паказалі на Кузьму, -- на Калыме пяцігодку адбарабаніў...
-- Але якім выглядае!
У гэты час -- тупат ног на калідоры, бразганьне зялезных запораў, крык:
-- Выходи! С веэамі выході!
-- Рэвалюцыя? -- прамовіў нехта асьцярожна.
-- Пастраляюць нас каты!
Ляснуў замок...
-- Выходи! С веэамі выході! Не задерживаться!..
Усе пасьпешна сыпануліся ўніз. Каля сходаў стаяў вартавы й кожнага ўзнагароджваў ударам стрэльбай па тыльных частках. Кузьма быў ужо добра дасьведчаны ў гэтых справах і праскочыў у яго за сьпіной. Пры выйсьці на падворак яго нехта схапіў у абдымкі.
-- Кузьма, браток, якое шчасьце бачыць цябе!
Кузьма азірнуўся -- перад ім стаяў Орлік.
-- Жыў? Божанька!?
-- Жыў! Ня верыцца! А як тамака ў месьце?
-- Дрэнь... Тое самае...
-- Даўно цябе сюды? І завошта?
-- Завошта -- ня кажуць. Дагадваюся, з пытаньняў сьледчага, усё па тваёй справе...