Загоны: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

— Жоржык! — сказаў я да яго, і ён моцна здзівіўся.

Юрка!

Ён гаварыў да жонкі:

Вераніка! Гэта Юрак, мой сябра дзяцінства... Гаварылі глупствы. Апошні раз бачыліся дзесяць год таму назад, калі яшчэ не былі дарослымі.

Яны вярнуліся з месячнага адпачынку над возерам Зэльва ў апошні дзень водпуску.

Ён сеў на падлогу і распакоўваў чамаданы з брудным адзеннем, пасудаю, туалетавымі прыборамі. Яна пайшла ў кухню заварыць гарбаты.

У той вечар пакладавіліся спаць вельмі рана і доўга расказвалі сабе.

У шэсць гадзін раніцы яна разбудзіла яго і сказала:

— Уставай, сплюх мой мілы. Час на работу. За акном буяніў горад.

Ён прыціснуў яе да сябе і заплакаў.

— Каханая мая... — яе валасы яшчэ пахлі сонцам.

Яна падумала, што яму сніўся страшны сон; падумала таксама, што ён моцна кахае яе. Але гэта была няпраўда.

Яму снілася тое месца на возеры Зэльва, дзе вада сіняя-сіняя, а далей прастор цішыні, зеляніны і святла.

Вясна кароткая.

Дрэвы квітнеюць у палове мая, але лісці растуць яшчэ доўга, і праўдзівая вясна пачынаецца ў чэрвені, калі цяплынь і буйнасць. Так усяго адзін месяц, а ў ліпені ўжо відаць, што цвет даў. Добры плод і марны плод растуць аднолькава доўга. Ды на добры плод чакаецца з нецярплівасцю, глядзіцца на яго з дня ў дзень.

Вясна вельмі кароткая. Канчаецца яна, калі лісце пакрываецца пылам. Далей мы ўжо ведаем што будзе — далей адно чакаем.

Юрка называўся Асіновіч. Меў трыццаць год і думаў аб старасці.

Знаёмым па сорак год, і яны старыя.

Да старасці дзесяць год і Юрка сумняваўся, што за дзесяць год даб'ецца чаго-лень. Быў якраз у тым узросце, у якім час было дабіцца чагосці — і застаўся нічым. Проста, чалавекам, які някепска жыве. Ці трэба было канчаць аж акадэмію, каб някепска жыць?

Ці не смешны я?

Хвілінамі чуўся як той, каго гоняць сабакамі і ён дабегшы да варот, бачыць, што вароты зачынены наглуха! Значыць, канец... Не, яшчэ не мог пагадзіцца з тым, хаця ведаў, што трыццаць год — гэта ўзрост, у якім відаць, чаго чалавек варты.

Бачыў гэта па знаёмых.

Размова з ім мела пах моцна салёнага мяса.

— Ты, слухай, ты! — гэтак ён да Дзюбаграя. — Ты, чуў, як цыган за сяброў павесіўся?

I зноў ён:

— Слухай, ты: колькі вуліц, столькі праўд. О, глянь на нашу праўду, за акном...

У тупым рэстаранчыку, ля акна з зялёнымі заслонамі, чысценька сядзелі жанчына і хлопчык, пяці, мо, шасцігадовы.

— Дзюбаграй ты, эх, ты...

— Сціхні! — Дзюбаграю раптам зрабілася вельмі прыкра.

— Нічога не разумееш, ты...