І хай ніхто не пойдзе пакрыўджаным або Грак і Монця Хрысцік: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

– Дамовіліся, чакайце ў госці, назначайце дзень.

– Заўтра. Навошта адкладваць?

– Э, у нас жа тут вяселле! – засмяяўся Грак. – Хто ж раніцай пасля першай шлюбнай ночы едзе на дзелавую сустрэчу?

– Прабачце, праўда, – сканфузіўся Мархель. – Дамовімся на пазаўтра? Пажадана ў першай палове дня – лепшы час для думак і рашэнняў.

Да Мацвея падышла Кацярынка, ён пасадзіў яе да сябе на калені. Нейкі час яна сядзела ціха, прыпаўшы да ягоных грудзей, потым спытала:

– А сонейка ўжо схавалася?

– Так, яно за лесам. Але калі падысці да сажалкі, дык павінна быць відно. Хочаш паглядзець?

Яна моўчкі кіўнула галоўкай. Ўзяла яго за руку, павяла сама.

Сонца ледзь-ледзь краналася зямлі. Яно было вялізнае – чырвона-залацісты шар, здавалася – жывы і чуйны.

Мацвей прысеў, каб зірнуць на захад з росту Кацярынкі, узяў яе на рукі – так яна бачыла сонца лепш.

– Татачка, – па-змоўніцку зашаптала Кацярынка: – Мне адна дзяўчынка ў садку пад вялікім-вялікім сакрэтам казала, што сонца можа выконваць жаданні!

– Праўда? – здзівіўся Мацвей, імкнучыся, каб яго здзіўленне было натуральным. – А як загадваць?

– Трэба рана-рана устаць, калі ўсе спяць, вясной. На Паску, вось! Тады сонейка, як устае, яно іграе!

– Як іграе?

– Я ж не ведаю, не бачыла, – уздыхнула Кацярынка. – І тады, калі сонейка іграе, загадаць жаданне. Ты мяне разбудзіш, татачка, як настане Паска?

– Абяцаю! А што ты хочаш загадаць, не сакрэт?

Кацярынка прыціснулася да яго, прашаптала ў вуха:

– Каб усе-усе былі шчаслівыя…