Чамадан з кракадзілавай скуры: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

— І што цяпер? Трэба іх вярнуць, і ўсё будзе добра, так? — з надзеяй спыталася Ася.

— Разумееш, Ася, мы не ведаем: можа, гэтыя грошы цяпер патрэбныя самой Аліне. А можа, гэта стабілізацыйны фонд нашай кампаніі, а нехта паклаў на яго вока. Дырэктарка ў нас спецыфічная, яна сродкі можа трымаць не толькі ў чамадане, але і ў выглядзе брыльянтаў у матрасе. Трэба ўсё як след абдумаць і не займацца самадзейнасцю. Дарэчы, якая тут сума? Наташа, ты лічыць умееш?

— Крыўдзіце, Мікіта Алегавіч! Я амаль скончыла курсы бухгалтараў!

— Ух ты! Амаль скончыла? Сёння проста наш дзень! — Мікіта ўскінуў рукі над галавой. — Вось што. Сёння ты лічыш грошы!

Наташа кіўнула, нацягнула пальчаткі Чорнага Гобліна і пачала падлік.

Мікіта паглядзеў, як Наташыны пальчыкі спрытна бегаюць па паперках, і сказаў Асі:

— Здымкі не адмяняюцца. Збіраем учарашніх музыкаў. Усіх. Нешта мне падказвае, што яны могуць ведаць пра гэтыя грошы значна больш, чым мы. Там, дзе з’яўляюцца маскоўскія спонсары, заўсёды пачынаюцца праблемы…

Дзіма забраўся ў люк апошнім і прысвіснуў:

— Дык гэта ж велізарны бункер, у ім не адзін паверх! І тут таксама нейкая апаратура…

— Толькі не падключаная! — сказала Аліна, перавярнуўшы зэдлік і спатыкнуўшыся аб шафку. — Відавочна: тут усё яшчэ толькі на стадыі арганізацыі і камплектацыі.

— Чаму паўсюль такая цішыня? — спыталася Таня і раптам перайшла на шэпт. — А калі яны ўсе затаіліся і кінуцца на нас з-за вуглоў з пісталетамі?

— Наўрад, — Дзіма павярнуў кран над умывальнікам, што сіратліва бялеў за дзвярыма з таблічкай «WC». — Чуеце, як скрыгочуць трубы? У іх не жыве вада. Ну, якая салідная падпольная групіроўка будзе пасылаць сваіх работнікаў працаваць на базу, дзе не наладжаны камунікацыі?

— Гэта праўда! — пацвердзіла Аліна, якая дужа любіла камфорт. — Першым чынам — сантэхніка і святло, а яшчэ — ацяпленне, а то ў холадзе мазгі адмаўляюцца думаць!

— Бінга! Да таго ж, ніводзін агент, які сябе паважае, не будзе сядзець у шафе, нават калі яна прасторная і дужа дарагая! — адзначыў Дзіма, зазірнуўшы у шафу, што стаяла проста пасярэдзіне вузкага калідора, па абодвух баках якога знікала ў перспектыве цэлая галерэя зачыненых дзвярэй.

Аліна ўхапілася за ручку першых з іх, што патрапіліся на шляху, тарганула, але дзверы былі зачынены. Аліна паглядзела на замурзаную далонь і раззлавана прашыпела:

— Ш-шапіто… яны што, салідолам ручкі памазалі, каб не рыпелі?

— А  можа, іх шпількай адчыніць ды паглядзець, што там? — прапанаваў Дзіма.

— У нас, я адчуваю, небагата часу. Хутка нашыя паважаныя бандыты вернуцца, не хочацца іх расстройваць сваёй прысутнасцю ў недазволеным месцы! Давайце лепш насолім ім сваім знікненнем! — Аліна рушыла наперад.

Пахла сырасцю і цэментам, у кутах дзе-нідзе боўталася павута, якую, верагодна, яшчэ не паспелі змахнуць. Па ўсім заўважалася, што тэхніку прывезлі сюды пару дзён таму і яшчэ не паспелі «абжыць» памяшканне. Першы паверх выглядаў куды больш утульна за гэты.

— Есці хачу, а калі я галодная то такая злая, ну проста сапраўдны тыран! — сказала Аліна і пачала закасваць правы рукаў. — Гэта дзеля таго, каб не перапэцкаць свой новенькі жакецік, калі буду нас адсюль выцягваць!

— Аліна, сярод нас ёсць мужчына, чаму ты не пакінеш яму шанец здзейсніць подзвіг? — Таня паглядзела на Аліну, пасля на Дзіму, які стаяў, прытуліўшы да сэрца вінчэсцер.

— Таня, ты светлая галава! Увесь час забываюся, што побач могуць быць мужчыны! І праўда, Дон Кіхот, я твой верны Санча Панса, а гэта — Дульсінея. Мы ўжо ў сядле, уважліва цябе слухаем! — прамовіла Аліна, закасваючы левы рукаў.

Дзіма сунуў вінчэсцер Тані ў рукі і прамовіў:

— Добра. Давайце разважаць лагічна. Калі на першым паверсе ўсё камп’ютарызавана, то тут нішто толкам нікуды не падключана, толькі святло гарыць — лямпачка праз тры. З гэтага вынікае, што выхад адсюль будзе адкрывацца механічна, то-бок — уручную, з дапамогай ключа ці звычайнай фомкі. Альбо ўсталявана кодавая сістэма, накшталт камеры захоўвання на вакзале.

— Лагічна, віншую вас! — Аліна паціснула руку Тані.

Дзіма накіраваўся наперад, лавіруючы сярод бессістэмна пастаўленай мэблі. У канцы калідора, які нечым нагадваў калідор стандартнай савецкай інфекцыйнай бальніцы, кампашка ўпёрлася насамі ў дзверы, і Аліна хутка расправілася з замком пры дапамозе шпількі. За дзвярыма аказалася вінтавая лесвіца, і палонныя, злічыўшы трыццаць прыступак, патрапілі на трэці паверх бункера.

— Тры паверхі, вось гэта махіна! — ахнула Таня.

— Нехта ўсур’ёз зГаннаўся ўладкаваннем гэтай махіны, — сур’ёзна прамовіў Дзіма.

— Так, і ўсё сведчыць пра тое, што хутка тут распачнецца бурная дзейнасць! Мне б такі домік для цэнтра… — мовіла Аліна. — А чаго ж тут так цёмна? Добра, што ёсць газнічка, а то б паўзлі ў цемры, як краты.

— Вой-вой… — Таня спатыкнулася і ўпала на нешта мяккае.