Эх, чорт, пані Малання, схавайцеся за шафу. На хвіліначку, на хвіліначку.
Яцак. Ён, ён самы, у мяне ў карчме…
Брындзюкоўна. Не. Той у чалме быў.
Яцак. Ён, ён.
Бургамістр. Ціха! Ціха! Разбярэмся! А вы — марш у сені!
Бургамістр(да Несцеркі). Хто такі?
Несцерка. Чалавек.
Бургамістр. Бачу, што не баран. Адкуль?
Несцерка. Прахожы.
Бургамістр. А пашпарт у цябе ёсць?
Несцерка. Няма, ваша светласць.
Бургамістр. Ага! Дзесьці я цябе бачыў. Дык як жа так? Чаму без дакумента?
Несцерка. Бог мяне з таго запечка на гэты свет без пашпарта выпусціў — гэтак і хаджу.
Бургамістр. А ты ведаеш, што бяспашпартнаму валацузе бывае? Які ты без пашпарта чалавек? Ведаеш, што я магу з табою зрабіць, калі ты без дакумента?!
Несцерка. А што са мною зробіш. Мужыка ніжэй, чым ёсць, не разжалуеш.
Бургамістр. Маўчаць! Ты з кім размаўляеш? Я тут — улада! А ты ведаеш, што гэта такое? (Выходзіць з-за стала і падносіць да носа Несцеркі кулак.) Астрогам пахне! Хто ў горадзе гаспадар? Мне і Пшэбыеўскі не ўказ! Перада мною ўсякі шапку здымае! Усякі дрыжыць перад уладаю! На тое і ўлада, каб баяцца. (Падымае палец угару.) Улада…
Брындзюкоўна. Ах ты, паганец, ах ты, казёл ненажэрны, ты ўжо ў ратушы з ёю круціш! Увесь горад ведае! Людзі ў вочы кажуць, паганец!
Ах ты, макрахвостка, мала, што да цябе палова горада ходзіць, дык ты і да майго?!
Малання. Бач, шалёная, з ланцуга, дурніца таўстапузая!
Брындзюкоўна. Сучка, сучка ты!
Малання. Ханыга рылатая!
Брындзюкоўна. Макрахвостка, вернецца Іван, ён цябе…
Несцерка. Ціха, ціха, бабы, бач, не падзялілі. Ціха, гэй, ціха!
А-а-а, забілі!
Малання(прыкладае пятак Несцерку да галавы). Бач ты, як трапіла, карова таўстамордая — напавал!
Брындзюкоўна. Вось бы цябе гэтак у лоб!
Малання. А вось табе — бачыла?
Несцерка. Заб’е — Далібог, заб’е — лепш ужо ў астрог!
Малання. Супакойся, чалавека заб’ем, мардавароціна! I як толькі мужа жывога яшчэ трымаеш?
Брындзюкоўна. А не твой клопат, не разявайся на чужое!