Здубавецьця: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

Благога жарабка дык і на пярэплаце шкура гагочаць.

Клясьці мёртвымі клятамі.

Вочы выгаліць і глядзіць.

Тарчыць, як патарчака.

Ня сьмейся, рабе, будзе й табе!

Ёй хоць прысаку на пяты насып, усё роўна будзе крычаць: люблю.

Каму тое, каму сёе, а мне юр наўме.

І лапы сашчэміць (памрэ).

Трэба ж, каб чорт машонку шыў, а яна лопнула.

Абы на раду бацька быў, а там нічога.

Па ім верхам едуць, як на пастуху.

Каб ламіўся стол ад ежы, ложак ад люботы.

Носіцца, як па трэцьцяму (жарабя па трэцьцяму году добрае ўжо).

Мыць языком.

Сморкаў і за пояс торкаў.

Што яна яму — насрала, ці мяжу перадрала?

І рукамі, і нагамі, і ўсякімі спасабамі.

Век зжыла й ня засьмяялася.

Чым якая сварка, лепі маленькі баёк.

Які бацька, такі й сын — праматаліся саўсім.

Багата з хвасьлівым ня разьбярэш.

Ня затое зьбяднелі, што ў нас пілі й елі.

Ня зь мясам, дык хлеб з квасам.

Насяру табе, гнілых ігруш пад'еўшы.

Нічога ў хаці няма — як перуном высмалена.

Сякі-такі мужчына, за ім дровы й лучына.

Чужым салам па чужой сьпіне.

Хай бы ён ужо пнём радзіўся, хоць бы сьвіньня зад пачасала.

Доля мая ялаватая — аддалі ў сяло х. ватае.

З носу па грошу, а ў каго большы — з тога два.