Цапом-лапом (рабіць што-небудзь).
Зьвёўся на самоў хвост (выхудаў).
Што зімой ножкай коп, тое летам ручкай хоп.
Піць (пітва) — хоць галаву мый.
Нагаварыліся, паталкавалі, а нічога ня выталкавалі.
Яна здаровая, як ласіца, белая морда — прыгожая баба.
Абыйдзецца пляшывы бяз грабянька.
Цыгана ад душы адагнаў (перакусіў).
Што робіцца з нашай жаробіцы?
Яна тваё гаўно глядзіць (даглядае малое).
Вялікая лыжка дзяцей ня разганяіць, а малая разганяіць.
Людзі ня сьвіньні — усё зьядуць.
Бабе праўду ня кажы, пану верна ня служы. Служы пану верна, а пан табе пердне.
Такое ўзяньне хай на сухі лес.
Цябе таўкачом у ступе ня спаймаеш — жых ды жых.
Пілі, пакуль іх у штабялі ня склалі.
Каб ты бачыў так сракай сонца.
Кату па пяту, сабаку па сраку, сьвіньні па калена.
Грудзі, як у петуха калені.
Вада й мельніцу ірвець.
Ядуць госьці, ядуць, як мяцёлачкай мятуць: на стале ні костачкі, пад сталом ні крошачкі.
Зьеш акрайчык, каб быў сын Мікалайчык.
Душа ў сраку скачаць ад смаку.
Красен-чырван, як са сракі вырван.
Аддась ёй чужыя сьлёзы Бог.
Гардых Бог зь неба скідаваіць.
Яна будзіць яго, як чорта на вілах насіць.
Сыйшло на быка жыцьцё.
Улажу ей розум у галаву.
Ня руш нічога й ня бойся нікога.