Чамадан з кракадзілавай скуры: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

— Што ты кажаш такое? Ты паслухай сябе! Гэта ж… вар’яцтва!

— Мотуз, ты нічога не разумееш, можа, як падрасцеш — то дапнеш! — успыхнула Аліна.

— Вось. Ізноў ты вырашыла за мяне, што я нічога не разумею. Як ты сама сябе трываеш, гэта ж катастрофа! — Дзіма рэзка павярнуўся, зрабіў некалькі крокаў наперад і ўпёрся носам у акуратныя жалезныя дзверцы. — Прыйшлі.

Дзіма паторгаў ручку, але дзверцы былі шчыльна зачынены і замкнёны на ключ. У замочнай адтуліне блішчэла святло. Дзіма пашкробся ў дзверцы, падналёг на іх плячом, але яны былі непахісныя.

— Што ж, у нас два шляхі. Можам вярнуцца — і там нас паб’юць, можам застацца тут — нас знойдуць, а пасля паб’юць яшчэ мацней. Выбірай! — сказаў Мотуз-малодшы.

— Дзякуй, канешне, за права выбару, якое ты мне даў. Дурная альтэрнатыва. Вось я, напрыклад, маю намер адкрыць дзверцы і патрапіць за іх. Стань справа і пасвяці мне!

Аліна адшпіліла ад кофтачкі англійскую шпільку, усунула яе ў скважыну, засяроджана паварушыла вастрыём, а пасля ўрачыста сказала:

— Вуаля! У піянерскім лагеры замкі складаней адмыкаліся!

Дзверцы адчыніліся.

Аліна і Дзіма ўваліліся ў памяшканне, застаўленае па перыметры сталамі з камп’ютарамі і пераплеценае правадамі. Па цэнтры залы стаяў стул, да якога скотчам была прыматана дзяўчына ў джынсах і швэдары, з прыгожай заколачкай у валасах і затычкай у роце. Дзіма на хвіліну сумеўся, а пасля сунуў Аліне ў рукі лямпу і кінуўся да дзяўчыны:

— Таня? Ты тут адкуль узялася?

— Ты ёй затычку з роту вынь, а тое Таня нічога не зможа табе адказаць! — параіла Аліна, падышла да стула, паставіла лямпу на бетонную падлогу і пачала дапамагаць Дзіму разматаць палонную.

Таня выпрастала рукі, пасля ногі, затым паднялася, каб размяць зацёклае тулава. Аліна адразу адзначыла, што Таня была выключна прыгожай на твар і цела маладой асобай: чарнавокая, як Дзіма, чорнавалосая, рухамі падобная да коткі і, відавочна, не абдзеленая мужчынскай увагай.

— Нічога не памятаю. Ішла па вуліцы, наляцелі двое, анучу нейкую на нос — і вось я тут, — нарэшце вымавіла яна. — Дзіма, а вы тут як апынуліся?

— Нас прывезлі на машынах. З шыкам! — адказала за Дзіму Аліна і працягнула Тані далонь. — Будзем знаёмыя, я Аліна, бачыла тваё фота на афішках. Ці не ты стала беларускай Lady Metal Death у мінулым месяцы? Віншую, ганаровы тытул, асабліва з улікам таго, што ў Беларусі няма гуртоў, што граюць Death Metal.

— А ты Аліна, і з-за цябе мы тут? — спыталася Таня.

— Чаму адразу з-за мяне? Хаця тыя, хто нас сюды прывёз, напэўна, думаюць гэтаксама, як і ты. Таму няхай сабе з-за мяне. Што гэта за маніторчыкі, тут падземны інтэрнэт-клуб? — пацікавілася Аліна ў Тані.

— А я адкуль ведаю? — адказала тая.

— Ну, ты болей тут прабыла, можа, учула што, можа, убачыла…

— Я спала!

— Прадказальна, але неразумна.

Тым часам Дзіма падышоў да аднаго са сталоў і прайшоўся пальцамі па клавіятуры. Манітор ажыў, на ім высвецілася: «Увядзіце код доступу».

— Патрэбны код. Ёсць ідэі, амігас?

— Дзімка, не трэба! — ускрыкнула Таня. — Можа, тут замініравана.

— Ну і што? Усё роўна паміраць, не хачу памерці ад цікаўнасці, хачу  —як герой!

Дзіма ўзяўся падбіраць паролі. Таня моўчкі паназірала за ім, а потым адчула, што ад цікаўнасці, і праўда, можна памерці, села за машыну, што стаяла побач, і таксама пачала падбіраць код доступу. Аліна аглядала сцены бункера ў пошуках вентыляцыйнай шахты альбо дзвярэй, замаскіраваных пад кавалак бетону.

— А вы чаго разам? — спыталася Таня. — Што ў вас за справы такія, Дзіма?

Дзіма прамаўчаў, затое не змаўчала Аліна:

— А гэта мы ехалі ў Мінск жаніцца.

— Што-о? Як — жаніцца? — Таніны вочы зрабіліся вялікімі і амаль ідэальна круглымі.