Чароўныя істоты і дзе іх шукаць: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

Дзірыколь (Diricawl)

Класіфікацыя М. М.: XX

Радзімай дзірыколя з'яўляецца Маўрыкій. Гэта птушка, якае не ўмее лётаць, з пульхным целам і пухнатым апярэннем. Характэрная сваім спосабам хавацца ў выпадку небяспекі. Дзірыколь знікае ў воблаку пёраў і ўзнікае ў іншым месцы (фенікс таксама валодае падобнымі здольнасцямі, гл. ніжэй). Цікава, што маглы на працягу вызначанага перыяду часу ведалі аб існаванні дзірыколей, хоць звалі іх "додо". Не падазраючы аб здольнасці дзірыколей наўмысна знікаць, маглы былі перакананыя ў тым, што цалкам вынішчылі дадзены выгляд. Паколькі гэта спрыяла ўсведамленню магламі небяспекі бязладнага знішчэння братоў нашых меншых, Міжнародная Федэрацыя Чараўнікоў не злічыла патрэбным інфармаваць маглаў аб тым, што дзірыколі па ранейшым існуюць.

Доксі (Doxy) (таксама вядомая як Куслівая Фея)

Класіфікацыя М. М.: XXX

Доксі часта хібна прымаюць за фею (гл. ніжэй), нягледзячы на тое, што яны прыналежаць да абсалютна розным выглядам. Як і фея, Доксі вельмі падобная на маленькага чалавечка, за выключэннем таго, што яе цела пакрыта густой чорнай поўсцю і забяспечана дадатковымі парамі рук і ног. Крылы Доксі шчыльныя, выгнутыя і бліскучыя, як у жука. Доксі засяляюць паўночную частку Еўропы і Амерыку, аддаючы перавагу халодны клімат. Яны адкладаюць да пяцісот яйкаў і закопваюць іх. Інкубацыйны перыяд складае ад двух да трох тыдняў. Зубы ў Доксі вострыя і атрутныя, растуць у два шэрагу. Пры ўкусе неабходна прыняць проціяддзе.

Дракон (Dragon)

Класіфікацыя М. М.: ХХХХХ

Мабыць, цяжэй усяго схаваць самых вядомых з усіх чароўных істот — драконаў. Самкі звычайна буйней самцоў і больш агрэсіўныя, але і да тых і да іншых лепш не набліжацца нікому, акрамя самых дасведчаных і падрыхтаваных чараўнікоў. Шкура, кроў, сэрца, печань і рог дракона валодаюць значнымі магічнымі ўласцівасцямі, аднак яйкі драконаў ставяцца да Класа А: "Тавары не для продажы". Вядома дзесяць парод драконаў, хоць часам яны крыжуюцца паміж сабою, даючы ў выніку рэдкія гібрыды. Да чыстапародных драконаў адносяцца:

Венгерскі Рогахвост (Hungarian Horntail)

Мабыць, найболей небяспечны (вось тут вы правы) з усіх разнавіднасцяў драконаў, Венгерскі Рогахвост мае чорную луску і знешне нагадвае яшчарку. У яго жоўтыя вочы, рогі колеру бронзы, а на доўгім хвасце тырчаць шыпы таго жа колеру. Рогахвост можа выпускаць полымя далей, чым іншыя драконы (да пяцідзесяці футаў). Яго яйкі цэментавага колеру маюць вельмі трывалую шкарлупіну — дзіцяняты прабіваюць сабе шлях вонкі з дапамогай хваста, шыпы на якім адрастаюць да моманту нараджэння. Венгерскі Рогахвост сілкуецца козамі, авечкамі і, пры выпадку, людзьмі.

Гебрыдскі Чорны (Hebridean Black)

Іншая парода Брытанскіх драконаў больш агрэсіўная, чым іх Ўэльскі суродзіч. Гэтаму дракону патрабуецца каля сотні квадратных міль тэрыторыі. Даўжынёй да трыццаці футаў, Гебрыдскі Чорны пакрыты грубіянскай лускай, мае бліскучыя пурпурныя вочы, і ўздоўж хрыбта нясе дробныя, але вельмі вострыя грабеньчыкі. Хвост яго сканчаецца шыпом у форме стралы, а крылы па форме такія жа, як у кажана. Гебрыдскі Чорны ў асноўным сілкуецца аленямі, але здараецца, сцягвае буйных сабак і нават кароў. Чараўнікі клана Мак-Фасці, якія жывуць на Гебрыдах на працягу стагоддзяў, па традыцыі прыглядаюць за гэтымі драконамі.

Кітайскі Агнямёт (Chinese Fireball) (таксама вядомы як Ільвіны Дракон)

Адзіны дракон, які жыве на ўсходзе, мае вельмі характэрную знешнасць. Пунсовага колеру, з гладкай лускай, ён адрозніваецца аблямоўкай з залатых шыпоў вакол кірпатай пысы і надзвычай вытарашчанымі вачамі. Агнямёт атрымаў сваё імя за грыбападобныя языкі полымя, якія вырываюцца ў яго з ноздр, калі ён раззлаваны. Ён важыць ад двух да чатырох тон, самкі звычайна буйней самцоў. Яйкі пунсовыя з залатымі бліскаўкамі, іх шкарлупіна вельмі шануецца ў кітайскай магіі. Агнямёт агрэсіўны, але да асобін свайго выгляду ставіцца памяркоўней, чым большасць драконаў. Часам ён дзеліць тэрыторыю з адным або двума іншымі драконамі. Сілкуецца любымі сысунамі, хоць аддае перавагу свінням і людзям.

Новазеландскае Апалавае Вока (Antipodean Opaleye)

Апалавае Вока родам з Новай Зеландыі, аднак вядомы выпадкі яго міграцыі ў Аўстралію, калі яму нядосыць тэрыторыі пасялення на радзіме. Ён жыве ў далінах, а не ў горах, што незвычайна для драконаў. Гэта дракон сярэдніх памераў (вагай дзве тры тоны). Мабыць, Апалавае Вока — самы прыгожы з усіх драконаў. Ён пакрыты вясёлкавай лускай з жамчужным адлівам, а яго зіготкія разнаколерныя вочы не маюць зрэнак, адгэтуль і яго назоў. Гэты дракон выпускае вельмі яркае пунсовае полымя, аднак па драконавых стандартах ён не занадта агрэсіўны і забівае толькі, калі галодны. Яго каханая ежа — авечкі, але нападае ён і на буйнейшую здабычу. Хваля забойстваў кенгуру ў канцы 1970-х прыпісваецца самцу Апалаваму Воку, якога выцесніла з яго тэрыторыі самка. Яйкі Апалавага Вока бледна шэрага колеру і могуць быць неабдумана прынятыя магламі за выкапні.

Нарвежскі Спінарог (Norwegian Ridgebacк)

(малы норберт)

Нарвежскі Спінарог шмат у чым нагадвае Рогахвоста, але замест хваставых шыпоў ён упрыгожаны выступоўцамі на спіне грабянямі ссінячы чорнага колеру. Незвычайна агрэсіўны па дачыненні да асобін сваёй жа пароды, у нашы дні гэта адзін з самых рэдкіх выглядаў драконаў. Аб Спінароге вядома, што ён нападае амаль на ўсіх буйных сухапутных жывёлінах, а таксама, што незвычайна для драконаў, палюе і на водных насельнікаў. Паводле непацверджанага рапарта ў 1802 году ў узбярэжжа Нарвегіі Спінарог панёс дзіцяня кіта. Яйкі Спінарога чорнага колеру. Здольнасць выдыхаць агонь выяўляецца ў дзіцянятаў раней, чым у іншых парод (паміж адным і трыма месяцамі).

Перуянскі Ядазуб (Peruvian Vipertooth)

Гэта самы маленькі з вядомых драконаў і самы хуткі ў палёце. Не больш пятнаццаці футаў у даўжыню, Перуянскі Ядазуб пакрыты гладкай лускай меднага колеру з чорнымі меткамі ўздоўж хрыбта. Рогі ў яго кароткія, а вось зубы даволі атрутныя. Ядазуб ахвотна есць коз і кароў, але сілкуе прыхільнасць да людзей, у выніку чаго ў канцы XIX стагоддзі Міжнародная Федэрацыя Чараўнікоў была змушаная накіраваць адмыслоўцаў, каб скараціць пагалоўе Ядазубов, якое расце з пужалай быстрынёй.

Румынскі Доўгарог (Romanian Longhorn)

Луска Доўгарога цёмна зялёнага колеру. У яго растуць доўгія, бліскучыя рогі, якімі ён карыстаецца, каб забадаць здабычу перад тым, як падсмажыць яе. Расцёртыя ў парашок, гэтыя рогі высока шануюцца ў якасці інгрэдыентаў для зелій. Прыродная тэрыторыя пасялення Доўгарогов цяпер пераўтворана ў запаведнік сусветнага значэння, дзе чараўнікі розных нацый вывучаюць зблізку драконаў усіх разнавіднасцяў. Доўгарогу была прысвечаная інтэнсіўная праграма штучнай гадоўлі, паколькі яго колькасць у апошнія гады моцна скарацілася ў выніку гандлю рогамі. Зараз гэтыя рогі аднесены да Класа Б: "Тавары, якія можна прадаць".

Украінскі Бранебрух (Ukrainian Ironbelly)

Самы вялікі з усіх драконаў, Бранебрух дасягае вагай шасці тон. Тоўсты і павальнейшы ў палёце, чым Ядазуб або Доўгарог, Бранебрух, тым не менш надзвычай небяспечны, паколькі ў стане разрушыць сваёй вагай дом. Луска шэрая з металічным адлівам, вочы густога чырвонага колеру, а кіпцюры вельмі доўгія і небяспечныя. За Бранебрухамі вядзецца сталае назіранне сіламі магічнага Магістрата Украіны яшчэ з тых часоў, калі ў 1799 году Бранебрух пацягнуў у Чорнае Мора паруснік (да шчасця, пусты).

Уэльскі Зялёны Звычайны (Common Welsh Green)

Афарбоўка Уэльскага Зялёнага добра спалучаецца з сакавітай травой яго радзімы, але звычайна ён гняздуецца вышэй у горах, дзе для яго захавання быў створаны запаведнік. Не лічачы Ілфракомбскаго інцыдэнту (гл. уводзіны), гэты выгляд (калі яго не правакаваць) адзін з найменш небяспечных, паколькі, як і Апалавае Вока, ён палюе на авечак і актыўна пазбягае людзей, калі яго не правакаваць. Валійскі Зялёны адрозніваецца лёгка вядомым і вельмі меладычным ровам. Выпускае полымя ў выглядзе тонкіх бруй. Яйкі Валійскага Зялёнага брудна-карычневага колеру, з зялёнымі крапінкамі.

Швецкі Кароткарыл (Swedish Short Snout)