Чароўныя істоты і дзе іх шукаць: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

Зараз жа пяройдзем да пытання, які чараўнікі і ведзьмы задаюць гушчару іншых, калі гутарка заходзіць аб Магізаалогіі: чаму маглы не прымячаюць чароўных істот?

Кароткі аповяд аб дасведчанасці маглаў аб чароўных істотах

(кароткі??? вось хлусіць і не чырванее!)

Шматлікім чараўнікам можа паказаць вельмі дзіўным той факт, што маглы парой добра дасведчаныя аб чароўных істотах, якіх мы так доўга і ўпарта хавалі. Кароткі агляд маглаўскага мастацтва і літаратуры сярэдніх стагоддзяў гаворыць аб тым, што ў тыя поры было дакладна вядома аб шматлікіх жывёлінах, якія зараз лічацца плёнам уяўлення. Дракон, грыфон, аднарог, фенікс, кентаўр — усе гэтыя і іншыя істоты намаляваныя ў працах маглаў таго перыяду, хоць звычайна яны апісваліся са смяхотнай недакладнасцю.

Аднак больш пільнае вывучэнне маглаўскага бестыярыюма тых пор служыць доказам таго, што большасць чароўных звяроў альбо наогул пазбягалі іх увагі, альбо былі хібна прынятыя за каго то іншага. Разгледзім які захаваўся фрагмент манускрыпта, напісанага братам Бенедыктам, францысканскім манахам з Вусцершыра:

Цалкам відавочна, што наш маглаўскі сябар раскапаў зусім не тхара, як ён меркаваў, а Раздражара, найболей падобнага па родзе заняткаў на сваю каханую здабычу — садовых гномаў.

Няслушнае разуменне часцяком больш небяспечна, чым недасведчанасць, і страх маглаў перад любой праявай магіі быў, несумнеўна, усугублен іх трапятаннем перад тым, што магло стаіцца на градках. У тыя поры ганення чараўнікоў дасягалі нябачанага размаху, а малюнкі такіх звяроў, як драконы і гіпагрыфы, зрыньвалі маглаў у істэрыку.

Аднак мэтай гэтай кнігі не з'яўляецца абмеркаванне цёмных дзён, якія папярэднічалі адзіноце і ўтоенасці чараўнікоў[5]. Нас цікавіць лёс тых казачных жывёлін, якія, падобна нам, павінны былі хавацца, каб маглы маглі быць упэўненыя, што такой рэчы як магія проста не існуе.

Міжнародная Федэрацыя Чараўнікоў выносіла на разгляд гэтую праблему на знакамітым паседжанні 1692-га года. Клапатліваму пытанню чароўных істотах было прысвечана сем тыдняў часам даволі жоўцевых спрэчак паміж чараўнікамі ўсіх нацыянальнасцяў. Ці шматлікія выгляды могуць быць утоеныя ад вачэй маглаў і якія гэта будуць выгляды? Дзе і якой выявай мы іх схаваем? Спрэчкі ўсё бушавалі, а некаторыя істоты і не падазравалі, што вырашаецца іх лёс, астатнія жа далучыліся да абмеркаванняў[6].

Нарэшце, было дасягнута дамова[7]. Дваццаць сем выглядаў, ад драконаў да Бандымана, павінны былі быць схаваныя далей ад вачэй маглаў, каб упэўніць апошніх, што яны заўсёды існавалі толькі ў чалавечым уяўленні. На працягу наступнага стагоддзя гэты лік павялічылася, бо чараўнікі ўдасканальваліся ў мастацтве ўтойвання. А у 1750 году ў Міжнародны Статут Чараўнікоў аб Сакрэтнасці была дададзеная Артыкул 73, якой урады чараўнікоў усяго свету прытрымліваюцца па гэтай дзень:

Утойванне чароўных істотаў

Было бы няправільна сцвярджаць, што з моманту з'яўлення 73-ага Артыкула не адбывалася яе ненаўмысных парушэнняў. Брытанскія чытачы старэй напэўна ўзгадаюць Ілфракомбскі інцыдэнт 1932 года, калі наравісты Зялёны Валійскі дракон спланаваў на людны маглаўскі пляж. Шматлікіх смерцяў атрымалася пазбегнуць толькі дзякуючы своечасоваму ўмяшанню адпачывальніка сямейства чараўнікоў (пасля ўзнагароджанага Ордэнамі Мерліна Першай Ступені), калі яны не марудзячы ўжылі на жыхарах Ілфракомба самы масавы Загавор Непамятлівасці стагоддзя[8].

Міжнароднай Федэрацыі Чараўнікоў прыходзілася неаднаразова караць некаторыя народы за парушэнне Артыкула 73. Два найболей заўзятых злачынца — Тыбет і Шатландыя. Маглы ўжо столькі раз бачылі Йеці, што Міжнародная Федэрацыя Чараўнікоў злічыла за неабходнасць размясціць на сталай базе ў горах Міжнародную Аператыўную Групу. Да таго ж, самы буйны ў свеце вадзянік Келпі, які жыве ў Лох-Нессе, дагэтуль не злоўлены і з'яўляецца толькі тады, калі змаркоціцца па вядомасці!

Нягледзячы на гэтыя сумныя выпадковасці, мы, чараўнікі, можам павіншаваць сябе з спраўным выкананнем абавязкаў. Несумнеўна, пераважная большасць сучасных маглаў адмаўляецца верыць у чароўных істотаў, якіх так баяліся іх продкі. Нават тыя з іх, якія прымячалі з'яўленне кодлы Парлока або сляды Яркаполза — а было б дурна лічыць, што ўсе сляды атрымаецца замесці, — задаволяцца нават самымі недарэчнымі, але толькі не чароўнымі тлумачэннямі гэтых з'яў[9]. Калі які небудзь магл неразважна распавядзе прыяцелю, што зазначыў гіпагрыфа, які ляцеў на поўнач, хутчэй за ўсё, яго прымуць за п'янага або свіхнуўшагася. Гэта можа здацца несправядлівым па дачыненні да маглаў, аднак, пагодзіцеся, для чараўнікоў гэты варыянт усё жа пераважней, чым быць спаленым на вогнішчы або патопленым у пелькі.

Бо жа ўсё-такі магічнае грамадства хавае чароўных істотаў? Да шчасця, некаторыя выгляды не патрабуюць чароўнага садзейнічання, каб хавацца ад маглаў. У такіх істот, як тэмбу, полубачны і лясуны ёсць свае вельмі дзейсныя спосабы маскіроўкі, і для іх абароны цалкам не патрабуецца ўмяшанне міністэрства магіі. Акрамя таго, існуюць звяры, якія, дзякуючы розуму або прыроджанай сціпласці, пазбягаюць кантактаў з магламі ўсімі магчымымі шляхамі — напрыклад, аднарогі, Месячныя цяляты і кентаўры. Іншыя жа чароўныя істоты насяляюць у месцах, недаступных маглам — да прыкладу, Акрамантул жыве ў непраходных джунглях выспы Барнэа, а фенікс, гняздзяшчыйся высока на горных піках, проста проста недасягальны (без ужывання магіі, вядома). І, нарэшце, што сустракаецца часцей за ўсё, звяркі бываюць занадта маленькімі, альбо занадта шустрымі, альбо залішне спрытна прыкідваюцца звычайнымі жывёлінамі, каб не прыцягваць увагі маглаў: да гэтай катэгорыі адносяць Чызпафлаў, Мухавертак і Крупаў.

Тым не менш, шматлікія істоты альбо сумысна, альбо выпадкова, насяляюць прама ў маглаў пад носам, і менавіта яны дастаўляюць больш за ўсё праблем Аддзелу па кантролі чароўных істот. Гэты аддзел, другі па велічыні ў міністэрстве магіі[10], мае справу са разнастайнымі праблемамі выглядаў, змешчаных пад апекай, і кожная з гэтых праблем патрабуе свайго падыходу.

Арэалы пасялення істот

Магчыма, найважнейшым крокам ва ўтойванні чароўных звяроў з'яўляецца стварэнне бяспечнай серады іх пасялення. Процівамаглавыя загаворы перашкаджаюць трапленню парушальнікаў у лясы, дзе жывуць кентаўры і аднарогі, а таксама рэкі і азёры, вылучаныя для русалчынага народа. У самых крайніх выпадках, такіх як з Квінталапам, месца пасялення істоты павінна быць зроблена такім, каб магл не мог яго знайці[11]. Некаторыя з гэтых арэалаў павінна стала знаходзіцца пад наглядам чараўнікоў; возьмем, да прыкладу, рэзервацыі драконаў. У той час як русалы і аднарогі рады выконваць тэрыторыю, вылучаную ім, драконы выкарыстаюць любую магчымасць парушыць мяжу ў пошуках здабычы. Часам здараецца, што процівамаглавыя загаворы не спрацоўваюць, бо жывёліны выкарыстаюць уласную магію, каб узламаць іх. Гэта могуць быць вадзянікі Келпі, чый адзіны сэнс жыцця — завабіць да сабе чалавечых істот, і падгрэбіны, якія адшукваюць свае ахвяры сярод людзей.

Кантроль продажу і гадоўлі

Верагоднасць таго, што хто небудзь з маглаў будзе ўспуджаны якой небудзь вялікай або небяспечнай чароўнай зверыной, зараз амаль выключаная дзякуючы строгім пакаранням, якія адносяцца да продажу дзіцянятаў або яйкаў. Аддзел па кантролі чароўных істот вядзе строгі ўлік гандлю чароўнымі істотамі. А Забарона Эксперыментальнай Гадоўлі 1965 года зрабіла вывядзенне новых магічных выглядаў пазапраўным. (толькі Хагрыду аб гэтым не сказалі).

Заклён Разнаваждзення

Звычайны чараўнік таксама іграе немалаважную ролю ва ўтойванні чароўных істот. Напрыклад, закон абавязвае ўладальнікаў гіпагрыфаў ужываць на гэтых істотах заклён Разнаваждзення, які скажае яго ў вачах любога магла. Заклён Разнаваждзення павінна ўжывацца кожны дзень, бо яго дзеянне за суткі можа саслабнуць.

Заклён Няпамятлівасці

У найгоршым жа выпадку, калі магл усё ж такі ўбачыў тое, што яму (або ёй) не належна было бачыць, хутчэй за ўсё, найболей дзейсным спосабам выправіць становішча становіцца заклён Няпамятлівасці. Ён можа быць ужыт ўладальнікам жывёліны, але ў складаных выпадках на месца здарэння высылаецца адмыслова навучаная брыгада Няпамятлішчыкаў з міністэрства магіі.

Служба дэзінфармацыі

Да паслуг Службы дэзінфармацыі звяртаюцца толькі ў самых цяжкіх выпадках сутыкнення маглаў з магіяй. Прысутнасць магіі ў некаторых катастрофах або здарэннях проста-напраста занадта відавочна, каб маглы маглі растлумачыць іх якімі та іншымі чыннікамі. У такіх выпадках Служба дэзінфармацыі напроста злучаецца з прэм'ер міністрам маглаў у пошуках праўдападобнага тлумачэння катастрофы, якое здарылася без прыцягнення магіі. Бязмежныя высілкі гэтай службы ў перакананні маглаў у тым, што ўсё фатаграфічныя "доказы" існаванні Лох-Несского Келпі — фальшыўкі, прывялі да некаторага змякчэння сітуацыі, якая калісьці падавалася надзвычай небяспечнай.

Чаму важна Магізаалогія

Вышэйапісаныя мерапрыемствы ледзь толькі даюць паданне аб сферы інтарэсаў і размаху прац, выконваемых Аддзелам па кантролі чароўных істот. Застаецца толькі адказаць на пытанне, на якое, у глыбіні душы, мы ўсё ўжо ведаем адказ: чаму мы, усё разам і кожны па асобнасці, па ранейшым імкнемся абараніць і захаваць чароўных жывёлін, нават лютых і не якія паддаюцца ўтаймаванню? Адказ відавочны — каб даць магчымасць наступным пакаленням ведзьмаў і чараўнікоў радавацца іх незвычайнай прыгажосці і сіле, як гэта было падаравана нам.

Я уяўляю сваю працу як уводзіны да ўсяго багацця фантастычных істот, якія жывуць на нашам свеце. На наступных старонках апісаны семдзесят пяць выглядаў, але я не сумняваюся, што калі-небудзь сёлета будзе адчынены яшчэ адзін, зрабіўшы неабходным выпуск пяцьдзесят трэцяга, дапоўненага выдання "Чароўных істот". А зараз дадам толькі, што я з вялізным задавальненнем думаю аб тым, што пакаленні юных ведзьмаў і чараўнікоў выраслі, у поўнай меры ведаючы і разумеючы звычкі фантастычных звяроў, якіх я з каханнем апісваю на старонках гэтай кнігі.

КЛАСІФІКАЦЫЯ МІНІСТЭРСТВА МАГІІ (М.М.)

[5] Усякаму, хто цікавіцца падрабязным апісаннем гэтага выключна крывавага перыяду ў гісторыі чараўніцтва, рэкамендую пачытаць "Гісторыю Магіі" Бацільды Захлоп, "Маленькія чырвоныя кніжкі", 1947.

[6] Дэлегацыю кентаўраў, русалаў і гоблінаў упэўнілі наведаць нараду.

[7] Якое гобліны не падтрымалі.

[8] У кнізе 1972 года выдання "Уважлівыя маглы" Блэнхейм Сталк сцвярджае, што некаторыя карэнныя жыхары Ілфракомба пазбеглі масавага Загавора Непамятлівасці: "Дагэтуль нейкі магл, які носіць псеўданім "Стромкі Кінжал", распавядае ўсім і кожнаму ў барах на паўднёвым узбярэжжы аб "вялізным гадкім лятучым яшчару", які пракусіў яму сцягно".

[9] Для больш падрабязнага азнаямлення з гэтай карыснай маглаўскай рысай рэкамендуем чытачу "Свецкую Філасофію: Чаму маглы аддаюць перавагу недасведчанасць" прафесара Мордзікуса Эгга ("Пыл і Мілдзью", 1963).

[10] Самы вялікі ў міністэрстве — Аддзел выканання магічных законаў, якому ў знак павагі падпарадкоўваюцца ўсе шэсць аддзелаў, акрамя, магчыма, Аддзела таямніц.

[11] Калі месца зроблена незнаходжанным, яго немагчыма ўбачыць на карце.