— Участковы Мень, — прадставіўся малады круглатвары сяржант, калі Шахоцька крануў яго за плячо. Ён нават узняў руку да фуражкі.
— У чым справа, грамадзянін?
Шахоцька сціпла апусціў вочы.
— Таварыш Мень, — пачаў ён, — тут, на рынку, творыцца чорт ведае што. Прывёз адзін дурань ваўка і людзей палохае. Воўк без намордніка, на людзей кідаецца. Бяда можа здарыцца. Мяркую, ён увогуле шалёны. Чуеце, як сабакі брэшуць? Прыстрэліць яго трэба.
Сяржант агледзеў Шахоцьку з галавы да ног і задумліва ссунуў фуражку на патыліцу.
— Воўк? Не можа быць!
— Самы сапраўдны, — пацвердзіў Шахоцька.
Сяржант вагаўся.
— Ану пайшлі глянем, — урэшце згадзіўся ён.
Шахоцька кінуў цупкі позірк на кабуру і з надзеяй спытаў:
— А пісталет пры вас?
— Усё, што належыць, пры мне, — сказаў міліцыянер і зноў падазрона агледзеў Шахоцьку.
Яны праціснуліся праз рады кааператыўшчыкаў і апынуліся перад прывязаным ваўком і Карнюшкам, які стаяў побач. Сяржант прыклаў руку да фуражкі, прадставіўся, і адразу нехта сярод разявак, пачуўшы яго прозвішча, хіхікнуў.
— Як ён сказаў?
— Мень — рыба такая ёсць.
— Ха-ха, мень. Ану дай зірнуць!
Міліцыянер спахмурнеў.
— Чаму парушаеце? Хто такі будзеце?
Шахоцька глядзеў і ўсміхаўся танкагубым ротам.
Карнюшка сумеўся.
— Вось, прадаю, — сказаў ён.
— Чаму без намордніка? Гэта сапраўды воўк?
— Так, воўк.
Сяржант з непрыхаванай цікавасцю ўгледзеўся ў Лупа.
— Каго ён пакусаў?
— Нікога, — развёў рукамі Карнюшка. — Спытайце ў людзей, яны праўду скажуць.
— Не паспеў, дык яшчэ пакусае, — вытыркнуўся Шахоцька, і Луп адразу кінуўся. Жоўтыя вочы яго злосна бліснулі, а поўсць стала дубка.
— Бачыце, таварыш Мень, — сказаў Шахоцька.
Нехта зноў засмяяўся.
— Так, усё ясна, — адрэагаваў сяржант. — Адвязвайце яго і пайшлі.