— Выліняў твой звер ці не? Памацаць я ж не магу.
Карнюшка няўцямна зірнуў на яго і адказаў няўпэўнена:
— Мусіць, ліняў.
Луп раптам захваляваўся, выскаліў іклы, поўсць на яго спіне стала дуба. Ланцуг нацягнуўся.
Хлопец адступіў на крок.
— Даю чацвяртак, і расход, — сказаў ён.
— Ага, уладальнік дачы з’явіўся. Так ці не? — спытаў хлопца Акцёр.
— Няма яшчэ дачы.
— А воўк навошта?
— Згадзіцца ў гаспадарцы. Немаўлятка і тое да сябе ўсё цягне. Чулі такую ісціну?
Мешчанін выступіў наперад. Ён прыкметна хваляваўся.
— Ведаю я тваю гаспадарку, — сказаў ён. — Злупіш шкуру і шапку пашыеш. Потым прадасі.
І ён звярнуўся да ўсіх, удакладніў:
— Сусед мой, па прозвішчу Шахоцька. Усіх сабак навокал пазводзіў, сабакар ты чортаў! Мой Пірат летась прапаў. Твая работа!
— Цьвэнькаеш абы-што, салавей стары! Надакучылі мне твае песні.
— Сабакар ты там ці хто, усё ж цішэй крыху, — уладна заўважыў яму Акцёр. — Бачыш, мы тут важную справу вырашаем. Замры!
І Шахоцька змоўк, хоць і не думаў пужацца. Ён не стаў пярэчыць, бо паважаў сілу, а Акцёр быў раза ў паўтара буйней за яго, да таго ж з ім былі ўсе гэтыя дзіўныя, на яго погляд, людзі: Студэнт, Філосаф, нават нягеглы сусед, якога тут празвалі Мешчанін.
— Мабыць, нешта не так? — спытаў ён. — Прадаюць, а я купляю. А ты, суседзе, яшчэ пашкадуеш.
— Грозен рак, ды вочы ў с… — буркнуў Студэнт.
Навокал засмяяліся.
Філосаф кіўнуў на Мешчаніна і паўшчуваў:
— Навошта суседа крыўдзіш?
— Ён паклёп на мяне ўзвёў!
— Годзе! — узвысіў голас Акцёр і махнуў капялюшам. — Хто яшчэ за свабоду?
Але грошай больш ніхто не ахвяраваў.
— О тэмпера, о морэс! — уздыхнуў Акцёр і зняў з рукі танны электронны гадзіннік.
— Прадаю!
— Колькі? — спытаў Шахоцька.
— Пятнаццаць!
— Чырвонец даю!