— Чорт з вамі, — махнуў рукой Карнюшка. — Забірайце і рабіце з ім што хочаце. Давайце грошы!
Акцёр раптам задумаўся.
— Як забіраць? — спытаў ён. — А калі ён мяне пакусае? Куды, у які лес яго весці? Я ж не ведаю.
— Сапраўды, як нам яго прыдбаць, калі ён толькі свайго гаспадара прызнае? — разгубіўся і Філосаф.
— Няхай наморднік надзене, — параіў Студэнт.
— Адкуль той наморднік? — сказаў Карнюшка. — І ланцуг мне самому патрэбны! Давайце свой ці вяроўчыну якую.
— Чорт! — зазлаваў Акцёр. — Вось яшчэ не хапае клопату! Дзе мне ўзяць тут ланцуг і наморднік?
Усе пераглянуліся і паціснулі плячыма. Студэнт зашаптаў Карнюшку на вуха. Той зноў адхіснуўся.
Шахоцька, які ставіўся да Акцёра і асабліва да Студэнта варожа, тым не менш запабягаў і ліслівіў перад імі. Ён параіў Карнюшку:
— А ты прадай ім разам з аброжкам і ланцугом. Яны купяць.
— А за што? — спытаў Студэнт. — Купіла дзе? Купіў бы сяло, ды грошай гало. Узняць цябе дагары нагамі ды патрэсці як след, дык і грошы былі б.
Шахоцька не пакрыўдзіўся і не спужаўся.
— Грошы, як і вошы, — сказаў ён, — абы ў каго не заводзяцца.
Мешчанін усміхнуўся засмучана.
— У мяне сапраўды больш няма, — сказаў ён. — Хіба пазычыць у каго да пенсіі.
— Пяцёрку дабаўце, — не ўступаў Карнюшка.
— Пачакай, — прыгразіў яму Студэнт, — буду ў вашых месцах — я табе зраблю адведкі!
— Не падабаецца — ідзі. Я цябе не трымаю.
— Скнара! Тхор!
Філосаф, які задумліва смактаў чарговую цыгарэту, раптам узняў руку.
— Дарэчы, ёсць адна думка.
— Ну, гавары.
— Ён жа дамоў праз лес паедзе, — паказаў на Карнюшку Філосаф. — Няхай выпусціць жывёлу па дарозе. А нам слова дасць, што не падманіць, не схлусіць.
— Саламон! — крыкнуў Студэнт. — А я і не здагадаўся б ніколі!
Шахоцька скептычна ўсміхнуўся танкагубым шырокім ротам.
— А калі ён яго зноў дадому звязе?
— Не падумаў, — сказаў Філосаф і звярнуўся да Карнюшкі.— Што скажаш, чалавеча?
Карнюшка засоп.
— Мастаку б ваўка аддаць, ён жа ў запаведнік якраз кіраваў, — параіў Мешчанін, — няхай бы выпусціў у нерушы.
— Дзе ўжо той Мастак!