Ды вось направа ад мяне, каля суседавых варот, адліпла, запішчала завесамі, стукнула брамка i на сярэдзіну вуліцы выйшаў Лысы.
Стаў і свішча, няўмела яшчэ, па-малечы.
— На, Цюлік, на! — падмацаваў ён крыкам свіст.— На цю, на!..
— Навошта ён табе? — спытаўся Толя.
Сашка ладышоў да яго i прыцішана, па-дзелавому пачаў:
— Цюлік недзе прапаў. Ты толькі не кажы нікому, Анатоль, бо Марта будзе біцца. Яна сёння два пеўні зарэзала, нашага i Якубавых. Трэба Цюліку кішкі аддаць, каб было шыта-крыта! Дзяды, панімаеш?.. На, Цюлік, на!..
Усламінаю крык i таўстаморды смех над шэрымі штакетамі:
«Божа мой, божачка!,.»
I сам смяюся ціха.
Толькі з іншага.
Расказвае вясковая суседачка; пяць з палавінай гадоў i хустачка завязана «пад бараду».
— Мама паліла ў печы, i каб трошачкі, дык загарэлася б у нашым коміне. I мы вельмі спалохаліся. А таты не было. Ён самагонку гнаў. Тады ён прыносіць яе ў мяшку і кажа: «Давай зробім па чарцы. Дзякуй богу, што так абышлося». І мама таксама піла. А я не ўзяла ні грама.
Сямігадовы Шура:
— Хто табе, дзядзька, куртку чарнілам абліў?
Расказваю, як наша цётка, госця з далёкай вёскі, таўханула незнарок этажэрку і адтуль на куртку звалілася чарніліца.
— І цётка ваша тады адразу дахаты пай шла?
Гаспадыня крышыць капусту, а кватарантка-настаўніца сядзіць побач з малой дзяўчынкай на руках. Малая цягнецца да капусты.
— Раечка, не чапай!
— Ты ж ведаеш, мама, што малыя дзеці наогул любяць усё чапаць.
У доме адпачынку.
Шчаслівая пара корміць на людзях сына, здаравеннага дванаццацігадовага пестуна.
— Што ж ты, Вова? Гэта ж не дома. Можа, хоць каву будзеш піць?
Вова — басам:
— А яна натуральная?
Няньцы чатыры гады, меншай сястрычцы два. Госці ў бабулi на хутары, яны ідуць па садзе. Большая па прывычцы дае «нашай малой» чарговае настаўленне:
— Днём свеціць сонца, а вечарам лямпа...
Праз дзірку ў плоце вылазяць з саду на выган. Воддаль пасецца кабыла з жарабём. Туды няможна, a вельмі хочацца. І нянька гукае:
— Коська-а, ідзі сюды! I з рыжыбяткам! Толькі не задаўляйце нас...
Вясковыя піянеры вітаюць пісьменнікаў, што прыехалі выступаць. «Слова для прывітання» падрыхтаваў ім сам дырэктар. Стаіць сабе збоку і, па выгляду, не хвалюецца за выдатніц. Ды вось першая з ix, самая надзейная, памылілася:
— Дазвольце пажадаць вам гэты букет...