— А хвала яго, сынку, ведае, я нетутэйшая.
Cyceд, вучоны хлопец, прыехаў з горада ў госці на сваей машыне. Ліслівая баптыстачка ажно рукамі развяла:
— А дзякуй табе, госпадзі мілы, што ты хоць аднаму нашаму чалавечку даў такую павозачку!..
Самаздаволены пашляк, пакуль што не выкрыты злодзей, прыехаў у сваю вёску на нядаўна купленай «Волзе». Выходзяць з жонкай— абое да ззяння перапоўненыя шчасцем i сваёй перавагай над гэтымі людзьмі, суседзямі...
Стары Паўлюк, які сёе-тое ведае пра ix, які самому богу ў вочы сказаў бы, што думае, нібы пугаю смагануў:
— Ну ж i раз'еўся ты, падла, як тая карова на бразе!..
Пры панскай Польшчы.
Дзядзька прыехаў з суда, дзе яго зноў пакрыўдзілі. Вячэрае і, нібы на пацеху самому сабе, расказвае жонцы:
— От жа ж адвакаты рэзаліся — як сабакі!..
Старая бедная баба, выпіўшы кубак паранага малака, якога ёй прынесла суседка:
— Вось я i ачалавечылася!..
Калгасны брыгадзір:
— Мала людзей у мяне. Работа авалодала народам.
Згружаюць штосьці цяжкае:
— Во, брат, людзей,— мне, нясмеламу, i ўляпіцца няма дзе!..
— Даўно я ў сваёй вёсцы не быў. Прыехаў надоечы, гляджу — як малыя павырасталі: хто па пяску нядаўна лазіў — ужо на плоце сядзіць!..
У прыгарадным цягніку. Салдат купляе ў бабы яйкі. Няма куды падзець... Адчыніў чамаданчык.
Цётка— усцешана:
— Ох, мілы, у цябе ж тут яшчэ гэтулькі памяшчэння!..
— Жыве ён бедна — рабіць лянуецца. Можа, кажаце, п'е? Не, ён, па-мойму, i піць таксама лянуецца.
— Хто тоненька, хто тоўсценька, а я i зусім маўчу, дык мне прыходзіццa ў апошнюю чаргу.
На калгасным рынку. Вясёлая, бойкая маладзіца-ўдава:
— Куплю, падгадую, прадам i зраблю выварат!..
Цётка, прадаючы калгаснуга расаду:
— Яна ж у нас — як рыба. Мінутку на паветры пабыла — і звяла.
— Ой, бабачкі, гарачыня! З ранку да вечара — ані зміргне!..
— Дзеці ў яго — розных нацыянальнасцей: адно на адно ні крышку не падобныя.
—Якія табе дакументы, калі ў мяне i кішэняў няма!..
«Вільня патане, а Кромань устане».
Пачуў гэта на Наваградчыне, ад вясковай цёткі. Прыпомнілася славутае: «Горы i долы зраўняюцца».