Дамавiкамерон: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

Праз туман да каханкаў даляцеў вiск машынных тармазоў i рэзкi ўдар жалеза аб камень.

— А я забыла, што дарога зусiм побач. Давай падыдзем паглядзiм, можа, трэба дапамагчы.

— Каму дапамагчы? Туманнiку?

— Вар'ят.

— Ідзi, дапамагай. Ты што, доктарка? Як ты зможаш дапамагчы?

— Адна не пайду.

— Разумна. Пабудзь тут, я схаджу.

— Чакай. Я не хачу заставацца адна ў гэтым праклятым тумане.

— Глядзi, асфальт, значыць — мы слушна iшлi. Вунь i машына. "Хуткая дапамога". Чакай. Я адзiн. Не падыходзь.

— Што там?

— Мяне зараз выверне.

— Яны мёртвыя? Я пайду пагляджу.

— Лепей не хадзi.

— Давай разам падыдзем.

Каханкi падышлi да скарабачанай машыны.

— Якi жах! А шафёр да цябе падобны. Паглядзi. І профiль, i валасы, i нават рукi...

— Лепш пойдзем адсюль. Ты адчуваеш пах крывi? Цяжка, як на бойнi, праўда?

— Слухай, а чаму гэта дарогу бетонным плотам перагарадзiлi?

— Давай я цябе падыму, i паглядзiш, што за плотам.

— Нiчога не вiдаць. Трава, дарога i туман.

— А цяпер пайшлi адсюль. Гэты пах крывi становiцца нясцерпны. Калi iсцi шпарка, праз паўгадзiны будзем у горадзе.

Каханкi ледзь не беглi.

— А доктарка ў машыне была падобная да цябе.

— Гэта ты гаворыш, каб аспрэчыць сваё падабенства да шафёра.

— Глядзi, нехта знак "аб'езд" павалiў.

— Давай паставiм.

— Не чапай, хай ляжыць, хай усё застанецца, як было. Нiбыта нас тут няма.

— Можа, твой Туманнiк i знак павалiў?

— Вядома, Туманнiк. І да машыны не трэба было падыходзiць. Усё роўна не дапамаглi б. Ведаеш, у маiх суседзяў на мiнулым тыднi захварэла дзiця. Яно пачало плакаць сярод ночы. Яго суцяшаюць, а яно плача i плача. А я ляжу i слухаю, як плача дзiця i як мацi з бацькам яго суцяшаюць. Я магу толькi слухаць плач за сцяной.

— І чым скончылася?