— Дай і мне.
Нехта нахіліўся долу, і зноў каменьчык паляцеў у жывёлу. Луп кінуўся, і ланцуг зноў не пусціў яго.
— Эйш, не спадабалася!
— Сарвецца — дык каго-небудзь добра абдзярэ.
— Чаго на яго глядзець, вунь камення колькі!
— Зброя пралетарыяту!
— Ану дай!
Убаку ад мастка сапраўды ўзвышалася куча камення: дробнага і вялікага — усё, што вясной пазбіралі з палеткаў. Да камення пасунуліся некаторыя з хлопцаў.
— Патраплю ці не?
— Г-э-х-х!
— Замятаўся, як Марка па пеклу!
— Бі!
Мастак стаў на масток.
— Досыць, хлопцы! Не ганьбіце сябе!
— Шалёны ж!
— Канчай яго!
— Не трэба, — сказаў няўпэўнена жаніх. — Як-небудзь аб’едзем.
— Праскачу, — падтрымаў яго ўжо і Пеця.
— Будзьце людзьмі, — сказаў Мастак.
— А мы што, не людзі?
Мастак адразу зразумеў, што зрабіў памылку. Пэўна, ва ўсякім зборышчы малазнаёмых людзей трапляюцца істэрычныя і злосныя. І вяселле не абышлося без такіх. Той, хто выкрыкнуў яму пра людзей, быў даволі высокі, але вузкаплечы хлопец гадоў дваццаці. Сальныя пасмы спаўзалі на яго вузкі лоб, вочы ён адводзіў, а рот быў шырокі, як у ментуза.
Мастак прамаўчаў.
— Сеў на халяву і камандуе! — выкрыкнуў зноў велікароты. Ён кінуўся да кучы, дзе выхапіў важкі камень.
— Я яго!
Ён не трапіў у Лупа, але цяпер нібы прарвалася нябачная плаціна, і каменне паляцела з усіх бакоў. Азартна, з віскам, кідалі і дзяўчаты.
Мастак схапіў велікаротага за рукі.
— Спыніся! Крыві захацеў?
Той істэрычна завішчаў, вырываючыся. Некалькі рук ухапілі Мастака за штармоўку, адцягнулі ўбок.
— Адпусціце, дурні! Звар’яцелі, ці што?
— Трымайце яго! — вішчаў велікароты. — Трымайце, а то я за сябе не адказваю!