— Шалёны, пэўна.
Пакрысе перад мастком сабралася ўсё вяселле. Да Лупа падыходзіць ніхто, аднак жа, не адважваўся.
— Калі шалёны, то чаму на ланцугу?
— Сарваўся і бегае.
— Прыстрэліць трэба!
— Чым жа яго прыстрэліш?
Мастак падышоў бліжэй і спыніўся разгублены. Але ж бывае, што і бык лятае. Перад ім, несумненна, быў той самы воўк, якога, ён бачыў, раніцой прадавалі на рынку. Тая ж вялікая, лабатая галава, падгалісты жывот, нават ланцуг з аброжкам тыя ж. Мастак меў добрую зрокавую памяць і не мог памыліцца. Але як апынуўся воўк тут і ў гэты час? Збіралі ж грошы на рынку, каб выкупіць жывёлу, і ён таксама даў, але цяжка зразумець, чаму ўсё скончылася тут, на мастку праз канаву. Хаця можна і здагадацца: выпусцілі на дарозе, а ланцуг не знялі — вось і вынік. Эх, каб спытаць жывёлу. Але ж гэта немагчыма. Мастак нават успомніў, што мянушка ваўка — Луп, і хацеў паклікаць яго, але мусіў спыніцца. Невядома, як стане паводзіць сябе вяселле, калі даведаецца праўду.
— І я кажу, шалёны, — пачулася з гурту.
— А як праехаць? Ён жа замінае.
— Што ён — перашкода?
— Мне нешта ніякавата, — сказала нявеста і дадала няўпэўнена: — Па-мойму, гэта воўк. Я ў дзяцінстве бачыла забітага. Бацька прывёз аднойчы.
Жаніх засмяяўся.
— Ці ж ваўкі на ланцугах бегаюць?
Нявеста пацепнула плячыма і сказала:
— Вусцішна нешта. Пайду ў машыну.
— Чаго мы стаім? — спыталі з гурту.
— Паехалі. Нас чакаюць.
— А ён? Мост жа вузкі.
— А ты адчапі паспрабуй!
— Спазняемся, паехалі!
Мастак асцярожна заўважыў:
— Не трэба з пляча сячы — жывое ўсё-такі.
— Ідзі і вызваляй!
— Пакусае, унь які злосны! І маўчыць увесь час, а такія знянацку і кусаюць.
Пеця зачапіў нагой каменьчык і шпульнуў у жывёлу.
— Праз яго не паеду.
— Сітуацыя.
— Не да дабра гэта.
— Каркаеш абы-што!
— Вып’ем пакуль.