Урман янында кирәк.
Бу йорт бик тә биек, Аяк очларына басабыз, кулларны күтәрәбез, өскә сузылабыз.
Елга ярында төзик.
***
КЕМ БЕЗНЕҢ ШУНДЫЙ ТАТЛЫ?
Уен иртән уяну, кәефне күтәрү, яхшы хисләр уяту өчен туры килә, шулай ук тән әгъзаларын истә калдырырга ярдәм итә.
Кем безнең шундый татлы? Баланы башыннан табанына кадәр сыйпыйбыз.
Кем безнең зур талантлы?
Битләре – сылу алма, Назлы итеп әйтелгән тән әгъзаларына кагылабыз.
Куллары шундый шома!
Колаклары чип-чиста,
Аяклары да җитез,
Күзләре якты, нурлы,
Җилкәсе кемнең бик төз?
Курчак сыман кызыбыз (улыбыз)!
***
КАЧЫШЛЫ
Әлеге уен баланы кагыйдәләрне үтәргә өйрәтә (кирәк вакытта качарга, тапканчы утырырга); күз алдына китерү сәләтен, вак моториканы үстерә һәм уңай хисләр тудыра. Балалар качышлы уйнарга бик яраталар бит!
1нче ысул. Качышлы уенын оектан ясалган “сукыр тычкан” белән уйнарга мөмкин. Оекка күзләр тегәбез яисә ябыштырабыз һәм кулга киябез.
2нче ысул. Мендәр-юрганнан ясалган “оя”га бала үзе “сукыр тычкан” булып керә.
3нче ысул. Бармак уены.
Сукыр тычкан, йоклама! “Сукыр тычкан”ны чакырган сыман, кулны болгыйбыз.
Әйдә, качышлы уйна!
Тычкан ояга качкан. Күзләрне йомып (“качабыз”), учлар белән каплыйбыз, аннан ачабыз.
Аны эзләргә барам. Бармаклар белән идән буйлап “йөрибез” яки бүлмәдә атлыйбыз.
Тычкан җирдә утыра? Бармак белән идәнгә күрсәтәбез.
Табып булмый беркайдан. Иңнәрне өскә-аска йөртәбез, аңламаган сыман, кулларны як-якка аерабыз.
Ярты сәгать эзләдем, Уңга-сулга карыйбыз.
Беркайда да күрмәдем.
Кайда тычкан? Чык бирегә! Куллардан тавыш көчәйткече ясап, “сукыр тычкан”ны чакырабыз.