Паплылі доўгія, цягучыя хвіліны чакання. Ад нечага рабіць Гуторскі пачаў як мага, да болю напружваць зрок, стараючыся схапіць контуры палаца, але нічога не мог угледзець, апрача няяснай, расплыўчатай плямы.
Збоку нешта ледзь чутна зашумацела.
- Хлопцы! - пачуўся ціхі воклік Матроса, і зараз жа ён сам апынуўся сярод гуртка.
- Тут... Дзесяць штук... сам адзінаццаты. На дарозе адзін стаіць... З тым Грышка справіцца... Будзем чакаць ля ганкаў... Як выйдуць - накінемся. Я на Зарубу, рэшта - па двое на аднаго... Не даць схапіцца за аружжа, урукапашную... Страляць не трэба... усіх жыўцом... Ну, марш за мной!
Асцярожна абышлі дом. Ля ганкаў Матрос спыніў усіх.
- Рассыпайся вакол... у хмызняк, каб, калі часам святло з дзвярэй пакажацца, каб не ўгледзелі... Як свісну - пачынайце... Ну, марш!
Умомант, хто куды, рассыпаліся ў бакі. Гуторскі лёг, прытаіўся за кустом садовых кветак і аддаўся нейкаму прыемнаму, абураючаму пачуццю трывогі, напружанага чакання.
Поплеч нехта заварушыўся.
- Матрос! Ты?..
- Я... Ціху!..
Але Гуторскі не мог маўчаць. Ён падсунуўся бліжэй да Матроса.
- Ці здолеем, а?..
- Глупства... Народ плюгавы, толькі сам нішто, трохі дужы. Ну, але памерымся...
- Ды ты справішся...
- Пабачым...
- Што-то яны робяць цяпер?
- Вячэралі... Я знайшоў шчылінку ў вакенцы, глядзеў...
- І пан там?
- Там... частуе... І пані, і паненка... Прыгожая, каб яе пярун!..
«І Ніна там, - падумаў Гуторскі. - Як-то яна да ўсяго гэтага?»
І, нібы ў адказ на яго думку, з палаца раптам паліліся кволыя, ледзь чутныя гукі музыкі. Яны праходзілі праз тоўстыя мураваныя сцены, прыглушаныя, няпоўныя, далёкія-далёкія... І гэта прыдавала ім асаблівую чароўную вабнасць.
Гуторскі сціхамірыўся, увесь абярнуўся ў слых. Кволыя гукі раяля пацяклі проста ў душу і кранулі там сваім лёгкім павевам нейкія патаемныя, дзіўна-напружаныя, чулыя струны. Залуналі вобразы-кветкі, апавітыя сумам-журбою, ускалыхнуўся нейкі невыразны жаль. І быццам з туману ўзнялася паволі белая празрыстая здань тае Ніны, што была дзесяць гадоў таму назад...
Няўжо гэта яна? Няўжо гэта тая, што калісь даравала яму светлыя, чароўныя часіны, цяпер грае, цешыць сваёй музыкай яго ворагаў? Няўжо і сама яна, тая мілая, любая Ніна, цяпер яго вораг?..
Музыка сціхла, знікла чароўнасць. Зноў агарнула трывога чакання...
- Матрос!
- Ну!
- Ужо блізка дванаццаці, зараз павінны выпраўляцца...
- Ага... Трэба быць начаку...
- Ты ж Зарубу пазнаеш?
- Я яго бачыў, як яшчэ бандытам не быў... афіцэрам служыў у войску... У цемры трудна пазнаць, але ён першы выйдзе, павінна... Патраплю... Цс...