— Мая ты маленькая, вазьмі цукерачку,— схілілася над ёй нейкая жанчына.— Не бойся, знойдзецца твая мама.
Дзяўчынка адняла кулачок ад твару, зірнула на цукерку, пасля на незнаёмых людзей вакол і раптам... засмяялася.
— Стасік!.. Стасік!..— радасна закрычала яна і кінулася да Косціка.
Натоўп з палёгкай уздыхнуў...
— Нарэшце, знайшоўся!.. Як жа ты мог адпусціць ад сябе сястрычку?!
— Я на месцы тваёй маці дала б сёння табе бярозавай кашы!
— У другі раз за руку прывяжы і ні на крок ад сябе не адпускай!
Галасы былі вельмі ўзбуджаныя, і здавалася, не аціхнуць...
— Зноў уліп,— злосна прашаптаў Толік. Адмаўляйся хутчэй... Кажы, што не тваё дзіця
А Косцік маўчаў. Разгублена пазіраў наўкол, заўважаючы, што натоўп пачынае рассейвацца. Людзі разыходзіліся па сваіх справах.
— Стасік! Стасік!..— дзяўчынка тузала Косціка за руку.— Ты залезеш у клетку з тыграм?
— Угу-у-у, залезе! — адазваўся Толік і звярнуўся да Косці: — Трэба ісці ў дырэкцыю магазіна, здаваць дзіця...
— А што дырэкцыя? Трэба шукаць маці.
— Мне смешна, Каралёў! Як ты яе адшукаеш?!
— Пайду да выхада... Павінна ж яна выйсці з магазіна?
— А-а! — Толік махнуў рукой.— Ты б лепш маску сабе купіў.— І рушыў за Косцікам, які, узяўшы дзяўчынку за руку, шпарка зварочваў да выхада. Там ён хутка і зручна ўладкаваўся на прыступках. Дзяўчынка адразу села да яго на калені і запытала:
— А дзе твой слон?
Косцік паглядзеў на Толіка, не ведаючы, што адказаць. Толік злосна пасміхнуўся:
— Дома слон!.. У ванне стаіць!
— Пад душыкам? — дзяўчынка звонка засмяялася і запляскала ў ладкі.
А час бег... З магазіна выходзілі жанчыны, але ніхто з іх не звяртаў ніякай увагі на дзяўчынку. Хлопчыкі засумавалі...
— Што ж рабіць? — не без хвалявання запытаўся Косцік.
— Нічога! — развёў рукамі Толік.— У міліцыю трэба завесці.
— Не хачу ў міліцыю,— паспрабавала заплакаць дзяўчынка.— Хачу са Стасікам у клетку з тыграм...
— Ну што ты сядзіш, пойдзем! — Толіку карцела хутчэй пазбавіцца ад дзяўчынкі.— Напэўна, маці даўно пазваніла ў міліцыю. Дзяўчынку недзе цяпер шукаюць... А мы сядзім на прыступках і «тралі-валі» разводзім!
— Добра!.. Хадзем!..— Косцік узяў малую за руку, і яны рушылі да перахода праз вуліцу.
— Там... за вуглом, міліцыя,— сказаў Толік, як толькі яны зноў апынуліся на шумным тратуары, і дадаў: — Бліжэйшая...
На гэты раз дзяўчынка ніяк не адрэагавала на яго словы, уся яе ўвага была засяроджана на вялікім фантане ў цэнтры плошчы, якую яны цяпер пераходзілі.
— Стасік!.. Стасік!..— сказала яна.— А ты залезь у фантанным.. Там залатая рыбка!
— Со-о-ом! — адазваўся Толік.