Вершалінскі рай: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

— «Верую» і пацеры божай мацеры перад кожнай ядой і перад сном кожным карысно... Толькі думаць пра што іншае тады не трэ ўжэ, бо ўсё дарэмно будзе!..

— Буду гаварыць!.. Бу-уду, айцец святы!.. Усе ночы на каленях выстойваць буду, калі гасподзь тваімі вуснамі так мне наказвае, усё зраблю!

Трымаючы сына за рукі, бацька са сваякамі вялі высокага юнака. Прышчаваты хлапец з усяе сілы ўпіраўся, набычана круціў галавой і раз-пораз выбухаў дзяціным, легкадумным смехам, бытта ззаду яго казыталі.

— Пятрук! Петручок! Не брыка-айса так, гэты дзядзько цукерачак табе дасць!— угаворвала яго маці.

— А оты не пайду-у!..

— Ідзі, ідзі-і ж, слухайса!

— Не!.. Ыэ!.. Гэ-э!..

Альяш яшчэ здалёк разгадаў хворага.

Дзядзька ўзяў у Хімкі з падноса медны крыж, і на вачах соцень пілігрымаў мелася адбыцца яшчэ адна магічная сцэна выздараўлення.

Стары з сілай апусціў плашмя цяжкі крыж на галаву хворага ды грозна закрычаў:

— Выйдзі, сатана!

Людзі стрымалі дыханне.

Вар'ят жахліва тузануўся назад, але бацька са сваякамі яго не пускалі.

У напружанай цішыні дзядзька Клімовіч пракрычаў цяпер мацней:

— Выйдзі, табе кажу, сатана!

— Га!.. Га!..— выдыхаў паветра хлапец цяпер са страхам, нібы яго штурхалі ў кіпяток, і ён з апошняй сілы трымаўся, каб туды не зваліцца. Вочы вар'ята бегалі, як у зацкаванага ката.

— А вы не ў ціятры папрыходзілі на туманныя карціны глядзець, не маўчыце!— непрыязна накінуўся Альяш на людзей.— Мо я грэшны і бог мяне не паслухае, мо хто е больш дастойны сярод вас і гасподзь пачуе яго! Сатана, выйдзі!.. Паўтарайце за мной!

— Вы-ыйдзі!.. — хорам папрасілі пілігрымы яшчэ здранцвелымі вуснамі.

— Сатана, выйдзі!— падаў ён каманду зноў.

— Выйдзі, сатана! — пракрычалі людзі цяпер ужо дружней з затоеным страхам, з нядобразычлівым абурэннем да нячыстае сілы і замерлі.

— А куд... куд-дой?— каўкнуў перасохлым горлам хворы.

Стары не зводзіў з яго вачэй:

— Кудой зайшоў!

— Не вы-ылезу тудой!— плаксіва папрасіўся не-нармальны.

— Выйдзі, нячысты!

Увесь зал, як адзін чалавек, гыркнуў ужо зларадна і з пагрозай:

— Выйдзі!

— Гэ!.. Гэ!.. Я праз галаву залез!..

— А я табе кажу, кудой забраўсо, тудой і вылезеш!— замахнуўся прарок на хворага цяжкім крыжам.

— Не-е, дзядзьку, не-е!..— завішчаў вар'ят, бы маленькі хлопчык.— Я выйшаў, дзядзьку, не трэ-эбо!