Чамадан з кракадзілавай скуры: читать книгу онлайн полностью и бесплатно

— Хо-хо, ён убачыць мяне, і яму стане зусім хораша! Хаця не, пачакай… каб яго не хапіў паралюш ад шчасця, давай зробім так: я пайду ў кухню, а ты сустрэнь яго з ваннай і… падрыхтуй. Маральна. Ага? А я там сабе арганізую каву: дзве гадзіны ў дарозе, з такімі цяжкасцямі да вас дабіралася, столькі прыгод перажыла!

Юля не стала супраціўляцца — яна зразумела па гучнасці голасу і непахіснасці інтанацый нечаканай госці, што супраціўленне добрых вынікаў не дасць. Яна проста пацікавілася:

— Добра, што мне сказаць Дзіму?

— Ат, ну, прыдумай што-небудзь, ты ж разумная дзяўчына. Скажы: цырк прыехаў! Шапіто з дастаўкай на дом!

Аліна накіравалася ў кухню, уключыла электрачайнік, перасунула адно з плеценых крэслаў бліжэй да акна, села «ў труакард» да ўвахода, з асалодай закінула зацеклыя ногі на падаконне і агледзелася.

Акно было ўбранае ў фіранкі, уздоўж і ўпоперак пакрытыя вышытымі трускалкамі і яблычкамі. На падаконні ў блакітных гаршчэчках весела чэзлі кактусы — «сукуленцікі», як называла падобныя раслінкі Алініна ўрач-тэрапеўт, неўтаймаваная аматарка рознага роду калючай расліннасці; яна і пацыентам прапісвала ў асноўным акупунктуру, таму яе кліенты стараліся выздараўліваць у самыя сціслыя тэрміны.

Сцяну ўпрыгожваў нацюрморт з выявамі фазанаў, вінаграду і яшчэ нейкіх прадуктаў, якія ў сырым выглядзе Аліна не магла ідэнтыфікаваць, таму што гатаваць умела толькі паўфабрыкатныя пельмені. На раздзелачным стале, побач з зялёнай хлебніцай, інкруставанай саломкай, блішчэў лазінкамі плецены кошык з духмянымі яблыкамі. Побач стаяў халадзільнік — «фрыдж», як Аліна называла, на англійскі ўзор, усе халадзільныя прыстасаванні. На халадзільніку маляўніча віселі магніты, прывезеныя са спякотных паўднёвых краін. Надпісы на магнітах запрашалі: «Прыязджайце ў Крым!», «Чакаем у Каіры!», «Вітаем на залатым узбярэжжы Анталіі!» Адзін магніт мацаваў да дзверкі «фрыджа» фотаздымак, на якім бацькі Дзімы і Юлі стаялі ў абдымачку і па шчыкалатку патаналі ў белым пяску, а за імі нясцерпна сінела адно з паўднёвых мораў ці нават сам Атлантычны акіян — разабрацца было немагчыма, бо водная прастора на ўсіх такіх здымках аднолькава сіняя.

Аліна зажмурылася і паспрабавала расслабіцца.

Перастаў шумець душ, бразнула зашчоўка, пачуліся крокі, а следам ціхі голас Юлі:

— Дзіма! Гэта ты замовіў шапіто з дастаўкай на дом?

— Э-э… што?

— Шапіто! Яно сядзіць у нашай кухні і дужа прасіла, каб ты не страціў прытомнасць пры сустрэчы з ім.

— Юля, ты нешта не тое з’ела зранку? Ці кіпцюры фарбавала і лаку нанюхалася? З табой усё добра?

— Са мной — так! Я атрымала поўны пакет шакаладак і прэзерватываў, і цяпер мне цікава, што шапіто прывезла табе ў падарунак!

Хвілінаю пазней Дзіма прыскакаў у кухню на адной назе, другой нагой ён аніяк не мог патрапіць у джынсы.

Аліна вырашыла не напружваць сябе радаснымі ўскрыкамі, прывітанкамі і пацалункамі, а проста сумна паглядзела на Дзіму і ціха паведаміла:

— Вітаю цябе, шаноўны аміга! Прабач, што я ў такой позе — адпачываю.

— Нічога страшнага, дагары нагамі табе нават… больш пасуе, — адказаў Дзіма.

Аліне не падабаліся двухсэнсоўныя кампліменты. Яна кінула ў бок Дзімы такі пагляд, што той адразу ж патрапіў нагою ў джынсы, хуценька зашпіліў іх і сеў на бліжэйшы табурэт.

— Ніколі — чуеш, ніколі! — не гавары слоў, якія прымусяць мяне чырванець, — выгукнула Аліна.

Дзіма кіўнуў:

— Добра. Толькі напомні мне, калі ласка, з якой мэтай ты сюды прыехала, у нашае каралеўства смутку і слаты?

— Як жа? Я ж цябе папярэджвала, што хачу пазнаёміцца з тваімі бацькамі! Вось, выдаўся вольны час, узяла і прыехала. Альбо ты хочаш сказаць, што не рады?

— Мама з татам на кірмашы! — падала голас з вітальні Юля.

— Шкада-шкадовая… Ну, нічога, раз ужо я выбралася да вас у гэткую непагадзь, то абавязкова іх дачакаюся! Вашыя бацькі заўсёды на кірмаш разам ходзяць? — спыталася Аліна, памацала «сукуленцік» і аблізнула ўколаты палец.

— Калі тата не ў рэйсе, то — так! Тата ў нас дальнабойшчык! — ізноў адказала Юля з вітальні, пасля выглянула з-за дзвярэй, працягнула руку да кошыка, узяла самы прыгожы яблык і дэманстратыўна надкусіла яго.

— Пра дальнабойшчыка ты не гаварыў, — паглядзела Аліна на Дзіму. — Збіраешся прадоўжыць сямейную традыцыю і пайсці па бацькавым следзе?

Дзіма прамаўчаў. Юля адказала замест яго:

— Не. Дзіма ў нас цікавая асоба. За «баранкаю» сядзець не хоча. Думае, што можа прынесці карысць чалавецтву іншым чынам. Якім менавіта — не ўдакладняе.

— Юля, ну хопіць ужо, што з табой сёння? — вызверыўся Дзіма і зрабіў спробу закрыць дзверы між кухняй і вітальняй, каб пакінуць Аліну і сябе сам-насам. Юля прытрымала дзверы каленем: