– Адсталы ты чалавек, Кіпцік, а яшчэ ў рэстаране харчаваўся.
– Было!
– Тое, што было, мала радасці нясе. А вось што будзе – цябе гэта не хвалюе?
І Кіпцік, спахапіўшыся, гукнуў:
– Павел! Павел! Струк! Струк! – вытрымаўшы паўзу, прашаптаў задумліва і няўпэўнена. – Няўжо Павел?
– А ён за што на цябе зуб мае? – падняла вочы на Кіпціка жонка.
Той вырачыў на кабету вочы:
– За тое, што на цябе меў у маладосці.
Груня адвярнулася.
– Во-во! Адвярнулася! Праўда вочы рэжа.
Груня раскашлялася.
– Ад праўды і кашаль душыць. Не кашаль, а я цябе павінен душыць. Я!
Ну што ты скажаш гэтаму Кіпціку? Груня прыпомніла, што грэх быў, але за даўнасцю часу, як кажуць, суду не падлягае, таму скарыстала сваю бабскую хітрасць: мякка абняла дзеда за шыю, горача зашаптала яму на вуха:
– Кіпцічак мой родненькі! Няўжо я цябе на каго памяняю? Дзе я яшчэ такога прыгажунчыка, такога дурненькага знайду?
Кіпцік растаў, як камяк снегу, таму на «дурненькага» не звярнуў увагі, і заплюшчыў вочы: хораша як! А жонка лашчыла яго далей:
– Ніколі! Ніколі я цябе не памяняю! Што ты! Ты менш толькі людзей слухай... Ну іх! Бачыш, як нашкодзілі яны нам?
Знаходзячыся яшчэ пад жончыным гіпнозам, Кіпцік матлянуў у паветры кулаком:
– Вось і я ім: Груня не такая! Груня – кавалак золата! Брыльянт! Груня мяне, адзінага, любіць і галубіць. Я правільна гавару?
– Правільна, правільна, – яна пагладзіла мужа па лысай галаве.
– Толькі мяне... адзінага... Назаўсёды... – Ён дакрануўся рукой да таго месца, дзе яшчэ не астыў пацалунак. – Трымаецца... Шчака ажно пацяплела... Быццам скавародка... Я на сёмым небе... Я лячу... лячу... лячу я!
Груня нарэшце лёгенька адштурхнула Кіпціка ад сябе, ледзь чутна сказала:
– Палётаў – хопіць... – і падсунула да сябе спіс.
Прачнуўся, здаецца, і Кіпцік, ён заміргаў вочкамі, і сказаў пагрозліва, але памяркоўна:
– Дзейнічаем! Канешне, злачынцу так проста не возьмеш... К-хе, к-хе... Сіла трэба для таго, каб узяць. Аднак жа... – Ён праглынуў сліну, – сілы ў мяне засталося... сама ведаеш... на два разы пшыкнуць. Другі дзень ужо не корміш. Чым браць буду? Лозунгам?
На стале ўмомант аказаліся слоікі з ежай. Іх выставіла з сумкі Груня. І сказала, паказваючы рукой на стравы:
– На здароўечка, Кіпцічак мой! На здароўечка! Дзеля нашай агульнай справы. Жры! Цьфу ты! Еш, еш, ягадка-а-а!
Кіпцік працягнуў руку да жонкі:
– Ручнік!
– Дам, дам табе і ручнік! – Груня падала. – Калі ласка! Калі ласка!
Кіпцік закруціў ручнік, быццам шалік, вакол шыі, і пачаў прагна есці. Жонка сядзела насупраць яго, падпёршы падбародак далоняй, захаплялася мужам, на поўным сур’ёзе мовіла: